ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΠΡΟΣΟΧΗ ! Το Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2019 ) στις 8.30 μ.μ. στη Μεζεδοπωλείο «ΑΝΤΑΜΑ» στο Παλαιό Φάληρο, επί της οδού Μίνωος 16 τηλ 210-9824441 θα πραγματοποιηθεί η φετινή μας τακτική φθινοπωρινή συνάντηση της Τάξης μας (1969) , που συμπίπτει και με τα 50 χρόνια της αποφοίτησής μας . ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ !

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

MARINALEDA ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΘΑΥΜΑ!

Επιμέλεια ανάρτησης Μανόλης Πουλής
        Το όνομά του έγινε γνωστό εξαιτίας της οικονομικής κρίσης αλλά και της μεγάλης ανεργίας που μαστίζει και την Ισπανία, μαζί με πολλές ακόμη χώρες της Ευρώπης. H Marinaleda είναι ένα μικρό χωριό 2.800 περίπου κατοίκων, που βρίσκεται στην Ανδαλουσία, αποτελώντας ένα τρόπον τινά «θαύμα» του ισπανικού νότου αλλά και «θέμα» στους «New York Times»! Ο λόγος ;



    Το χωριό έχει μηδενική ανεργία την ίδια στιγμή που στην Ανδαλουσία υπάρχουν 2,5 εκατομμύρια άνεργοι, 2 εκατομμύρια φτωχοί, 50 χιλιάδες αγρότες χωρίς γη και 500 χιλιάδες στο χείλος της οικονομικής καταστροφής


.

    Επιπλέον, κάθε εργαζόμενος αμείβεται με 1.200 ευρώ το μήνα, δυλεύοντας 6,5 ώρες την ημέρα και έχοντας όλοι το ίδιο ημερομίσθιο (45 ευρώ), ανεξάρτητα με το αν απασχολούνται στα κτήματα με την καλλιέργεια κυρίως οσπρίων και λαχανικών ή στο τοπικό εργοστάσιο μεταποίησης προϊόντων.



    Τέλος, δεν υπάρχουν αστυνομικοί, τα σπίτια νοικιάζονται προς 15 ευρώ το μήνα, στους παιδικούς σταθμούς οι γονείς πληρώνουν 12 ευρώ το μήνα, ενώ τα έσοδα δεν μοιράζονται αλλά επενδύονται στο συνεταιρισμό για να δημιουργηθούν νέες δουλειές.




    «Η γη ανήκει σε όλους και όχι στους λίγους. Η γη δεν πωλείται ούτε αγοράζεται! Εφαρμόζουμε ένα είδος συμμετοχικής δημοκρατίας, όπου όλοι μαζί κάνουμε συνελεύσεις και αποφασίζουμε για όλα τα θέματα που μας αφορούν: Από τους φόρους έως τις δημόσιες δαπάνες, τις επενδύσεις μας, την εργασία αλλά και την κοινωνική πολιτική και την πρόνοια., αναφέρει ο 53χρονος δήμαρχος κ. Sanchez Gordillo, ο οποίος επανεκλέγεται στο αξίωμά του από το 1979.


    Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι η Marinaleda, σήμερα που ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση, αυτοπροβάλλεται ως η «ουτοπία για την ειρήνη και τη δημοκρατία», καθότι δεν διαθέτει Αστυνομία, κάτι το οποίο της κόβει σε δαπάνες ένα ποσό της τάξης των 350.000 δολαρίων ετησίως!


Πηγή:
http://clopyandpaste.blogspot.gr/2012/04/marinaleda.html#axzz1xDJBvmhJ

Υ.Γ (12/6/2012) Γιατί λείπει από παντού Το Χρήμα. !!! Ο Χρυσοχόος Fabian.

Αν αναρωτιέστε γιατί κάθε τόσο χρεοκοπεί ένα κράτος, κάποιες επιχειρήσεις ή χιλιάδες ιδιώτες, και δεν μπορείτε να πιστέψετε πως φταίει μόνο η ανικανότητα των ανθρώπων, η τεμπελιά και η ατιμία τους, τότε δείτε αυτό το σύγχρονο γερμανικό παραμύθι.
Αν μη τι άλλο θα σας δώσει να καταλάβετε την βασική αρχή λειτουργίας του χρηματοοικονομικού συστήματος έτσι όπως έχει στηθεί ως χρηματοπιστωτικό από κάποιους στο παρελθόν. Θα δείτε πόσο ύπουλα ο τόκος ευθύνεται για την μιζέρια όλου του κόσμου.
Το βίντεο είναι σύντομο και περιεκτικό για να μην κρατήσει ώρες, για αυτό πράγματα παρουσιάζονται απλουστευμένα, αλλά και κατανοητά.

Πηγή: http://www.daneiakartes.info/archives/22041/comment-page-1

----- Original Message -----
From: Αντώνιος Τυμπανίδης
To: ΖΕΒΟΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ; pisimisis Giorgos ; ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
Sent: Thursday, May 24, 2012 11:24 AM
Subject: Re: ΠρθΠρ: MARINALEDA ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΘΑΥΜΑ!

        Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η Ανδαλουσία ήταν ανέκαθεν με το μέρος των αριστερών δυνάμεων στην Ισπανία, τόσο στον εμφύλιο, όσο και μέχρι σήμερα. Επομένως υπάρχει η "μαγιά" γι` αυτό το μοντέλο, χώρια που το εκεί διοικητικό σύστημα επιτρέπει τέτοιου είδους αυτονομήσεις. Εδώ κάτι παρόμοιο είναι ακατόρθωτο με τις υπάρχουσες δομές και η αλλαγή των δομών σε σύντομο χρονικό διάστημα και σ`αυτή τη συγκυρία, μου φαίνεται , δυστυχώς, σχεδόν αδύνατη, έως απίθανη....

From: ΖΕΒΟΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
To: Αντώνιος Τυμπανίδης ;  pisimisis Giorgos ; ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ ; Spyros Georg ; Αθανάσιος Γιαννακάκης
Sent: Thursday, May 24, 2012 2:51 PM
Subject: Re: ΠρθΠρ: MARINALEDA ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΘΑΥΜΑ!

        Έχεις δίκιο.
    Όμως αναφέρομαι σε μια συνολική αλλαγή, ένα νέο και διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης, συνολικά. Η αλλαγή σε μία μικρή διοικητική περιφέρεια δεν έχει μεγάλη πρακτική σημασία, όμως έχει τεράστια ηθική και πολιτική εφόσον καταρρίπτει τα κυρίαρχα (ουσιαστικά ένα) μοντέλα ανάπτυξης.
    Θυμηθείτε την ανάρτηση, τον Απρίλιο, για το ξυπόλητο κίνημα, στο οποίο μπορεί να συσχετισθεί το μοντέλο της Μαριναλέντα.
    Έχει μεγάλη σημασία να κερδίσει έδαφος η αντίληψη ότι υπάρχουν τρόποι ανάπτυξης εντελώς διαφορετικοί από την κυρίαρχη αντίληψη του παγκόσμιου καζίνο που προωθείται.
Στις 24 Μαΐου 2012 3:27 μ.μ., ο χρήστης Αντώνιος Τυμπανίδης  έγραψε:
        Ναι, πράγματι  έτσι είναι. Σήμερα θαυμάζουμε  το μοντέλο της Marinaleda, αύριο ας το δούμε πιό εμπεριστατωμένα, ας το μελετήσουμε σοβαρά, ώστε να το εφαρμόσουμε  σε μεγαλύτερη κλίμακα, κι όχι μεμονωμένα,  σαν αντίδοτο στον καπιταλισμό που έχει κυριαρχήσει σχεδόν παντού, όσο κι αν φαίνεται τη συγκεκριμένη χρονκή στιγμή δύσκολο.



----- Original Message -----
From: ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
To: Αντώνιος Τυμπανίδης
Cc: ΖΕΒΟΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ; pisimisis Giorgos ;
Sent: Thursday, May 24, 2012 5:55 PM
Subject: Re: Πρθ: Πρ: MARINALEDA ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΘΑΥΜΑ!

        Θα συμφωνήσω πως ένα τέτοιο φαινόμενο θα πρέπει να μας προβληματίσει και να μας διδάξει τρόπους εφαρμογής της «άμεσης δημοκρατίας». Σίγουρα δεν είναι το μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο. Η διαδικασία προφανώς εξελίχθηκε από δυο παράγοντες:
-       Την ανάγκη για επιβίωση και
-       Την πολιτική ωριμότητα και γνώση.
    Το αν αυτοί οι παράγοντες αναπτύσσονται και στην χώρα μας, υπάρχουν πολλά παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν.
Παράδειγμα 1.
         Ένα μικρό χωριό, το Καβούσι, στο βάθος του κόλπου του Μιραμβέλου, στον Νομό Λασιθίου στην ανατολική Κρήτη δημιούργησε τον πρώτο αγροτικό συνεταιρισμό στην Ελλάδα το 1929. (Μην φαντάζεστε έναν συνεταιρισμό του τύπου της δεκαετίας του ’80, όπου η κομματικοποίηση του αγροτικού συνεταιριστικού κινήματος από συγκεκριμένη πολιτική παράταξη διέλυσε τον αγροτικό συνδικαλισμό). Το όνομα του χωριού έχει δυο σημασίες: «καβούσι» λέμε στην Κρήτη το αρσενικό φυτό της συκιάς (άλλως «όρνος») από την ύπαρξη ενός τέτοιου δέντρου στην κεντρική πλατεία του χωριού – σημειωτέον ότι το δένδρο αυτό υπάρχει ακόμα – και «καβούσι» λέμε επίσης στην Κρήτη την πηγή που αναβλύζει μικρή ποσότητα πόσιμου νερού ακόμα και το καλοκαίρι, επειδή υπήρχε μια τέτοια μικρή πηγή απ’ όπου υδρευόταν το χωριό κατά τους χειμερινούς μήνες, επειδή το καλοκαίρι το νερό δεν επαρκούσε και το χωριό μετακόμιζε σε άλλη θέση στην «Άβγο», όπου και περνούσε τους θερμούς μήνες. Βασική παραγωγή του χωριού το λάδι και το κρασί.
    Η λειψυδρία ταλάνιζε το χωριό μέχρι το 1936 οπόταν με την βοήθεια πρακτικού ραβδοσκόπου εντοπίστηκε θέση για γεώτρηση μικρού βάθους με ικανοποιητική παροχή νερού για την άρδευση του ελαιώνα. Κάποιοι θέλησαν να οικειοποιηθούν το νερό, αλλά η συντονισμένη δράση των συνεταιριστών το απέτρεψε (οφείλω να παραδεχτώ και με τη βία).
    Τότε πάρθηκε η απόφαση να γίνει αναδασμός, να συγκεντρωθούν οι ιδιοκτησίες σε συγκεκριμένες θέσεις, αλλά και η κολεκτιβοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας: μπορεί να υπήρχαν τα όρια των ιδιοκτησιών αλλά η καλλιέργεια γινόταν συλλογικά σε κάθε διαδικασία, το φύτευμα, το κλάδεμα, η περιποίηση των δέντρων, η συλλογή του καρπού, η παραγωγή του λαδιού. Η διανομή γινόταν στο τέλος της διαδικασίας, ανάλογα με τον αριθμό των δένδρων. Έτσι εξασφαλιζόταν ένα εισόδημα αναλογικό και ικανοποιητικό για όλους.
    Θυμάστε, το 1978, ο γνωστός «γκαντέμης» της Κρήτης ανέστειλε την λειτουργία του κόμματός του – το Κόμμα των Νεοφιλελευθέρων – για να προσχωρήσει στην Νέα Δημοκρατία (το έχει φαίνεται η «οικογένεια») και να γίνει υπουργός στο τότε υπουργείο Συντονισμού, επί κυβερνήσεως Ράλλη. Το πρόβλημα των κατοίκων του χωριού ήταν η διάνοιξη και ασφαλτόστρωση ενός κεντρικού δρόμου μέσα στον ελαιώνα που θα διευκόλυνε την αποκομιδή του ελαιοκάρπου από τα χωράφια. Προσέγγισαν τότε τον Μητσοτάκη και του «έταξαν» πολιτική στήριξη στο κόμμα του, αν χρηματοδοτούσε την κατασκευή του δρόμου, περίπου δυο χιλιόμετρα. Έτσι έγινε ο δρόμος στην περιοχή «Θόλος». (στις επόμενες εκλογές το χωριό έδωσε στο κόμμα της Ν. Δ. μηδέν (0) ψήφους! Ακόμα και ο εκλογικός της αντιπρόσωπος στο εκλογικό τμήμα ψήφισε άλλο κόμμα!).
    Ο συνεταιρισμός λειτουργεί ακόμα, όχι όμως κάτω από τις ίδιες προδιαγραφές, μια και η εποχή του Αντρέ άφησε, δυστυχώς, τα σημάδια της.
Παράδειγμα 2.
        Γύρω στα 1975 το Πανεπιστήμιο του Manchester έστειλε την κ. Σόνια Γκρέγκερ, κοινωνιολόγο να μελετήσει τις κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης των γυναικών στο Οροπέδιο Λασιθίου, μια απομονωμένη περιοχή με αναπτυγμένη κτηνοτροφία. Μετά από δέκα χρόνια ερευνών κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα μικρό συνεταιρισμό γυναικών με αντικείμενο την εκμετάλλευση του μαλλιού των προβάτων, εξασφαλίζοντας στέγη για την επιχείρηση, υποστηρικτικούς μηχανισμούς χρηματοδοτημένους από το Μ. Ο. Π. (μηχανές πλεξίματος, Η/Υστες για τον σχεδιασμό των προϊόντων, μηχανισμό προώθησης της παραγωγής στην αγορά του Manchester, πρατήρια πώλησης και πέντε (5) εξειδικευμένες υπαλλήλους από το Πανεπιστήμιο για την ολοκλήρωση του προγράμματος. Σημειωτέον ότι τουλάχιστον τρεις απ’ αυτές δημιούργησαν οικογένεια με ντόπιους.
    Ο συνεταιρισμός έφτασε τις εκατό (100) γυναίκες-μέλη και απέδιδε σε κάθε συνεταιρίστρια 5.000 δρχ. την ημέρα (1985). Το πρόγραμμα προκάλεσε το πολιτικό μένος της Ν. Δ. – που πολιτικά «λυμαινόταν» την περιοχή με αποτέλεσμα να καταρρεύσει το εγχείρημα ένα-δύο χρόνια αργότερα. Όμως η ιστορία κατέγραψε την απόπειρα και ωρίμασε τις συνθήκες για άλλες μεταβολές που εξελίσσονται αργά μεν αλλά σταθερά στην περιοχή.
    Προσωπικά δεν πιστεύω στην δυνατότητα επέκτασης τέτοιων προσπαθειών σε μεγαλύτερη κλίμακα πληθυσμού. Ίσως το πείραμα της Marinaleda να είναι πληθυσμιακά το ανώτατο όριο. Η άμεση δημοκρατία απαιτεί καθολική συμμετοχή στις διαδικασίες της και δεν μπορώ να φανταστώ μηχανισμούς με καθολική συμμετοχή με μεγάλο αριθμό μελών, ή εξειδικευμένο αντικείμενο παραγωγής όπου οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά από του δημιουργούς –παραγωγούς (π.χ. η γραμμή παραγωγής στην VOLVO, στην Σουηδική αυτοκινητοβιομηχανία – σε αντιπαράθεση με την γραμμή παραγωγής της Ford, κλασσικό παράδειγμα του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης).
    Αλλά εδώ είμαστε Ελλάδα.

        Για να ελαφρύνω την κουβέντα σας στέλνω κι ένα τελευταίο ανέκδοτο:
Η... Κενή Διαθήκη: Αν ο Νώε ήταν Έλληνας!
 Ο Κύριος φανερώθηκε στον Νώε και του είπε:
-          Σε ένα χρόνο θα ρίξω βροχή και θα σκεπάσω ολόκληρη τη Γη με νερό
και θα καταστρέψω τα πάντα. Αλλά θέλω εσύ να σώσεις τους δίκαιους και ευσεβείς ανθρώπους και δύο ζώα από κάθε είδος που υπάρχουν στη Γη. Σε προστάζω να χτίσεις μία Κιβωτό.
Και ο Θεός παραδίδει στον Νώε τα σχέδια για την Κιβωτό. Με φόβο Κυρίου ο Νώε παίρνει τα σχέδια και συμφωνεί να φτιάξει την
Κιβωτό.
-          Θυμήσου, είπε ο Κύριος, πρέπει να έχεις τελειώσει την Κιβωτό και
να έχεις μαζέψει όλα τα ζώα σε ένα χρόνο.
Ένα χρόνο αργότερα, αρχίζει η καταιγίδα και όλες οι θάλασσες της γης
έχουν φουρτούνα. Ο Θεός κοιτάει τι γίνεται και βλέπει τον Νώε να κάθεται στην αυλή του και να κλαίει.

-           Νώε! Ανακράζει, που είναι η Κιβωτός;

-          Συγχώρεσε με Κύριε, παρακαλά ο Νώε, έκανα ό,τι μπορούσα αλλά
αντιμετώπισα μεγάλα προβλήματα. Πρώτα-πρώτα έπρεπε να πάρω άδεια για την κατασκευή και τα σχέδια που μου έδωσες δε συμφωνούσαν με τον ισχύοντα κανονισμό. Χρειάστηκε να προσλάβω ναυπηγό και να ξαναγίνουν τα σχέδια από την αρχή. Μετά βρέθηκα σε διαμάχη με το Λιμενικό για το αν χρειαζόταν η Κιβωτός σύστημα πυρασφάλειας, βάρκες και σωσίβια. Μετά μου έκανε καταγγελία ο γείτονας μου, γιατί παραβίαζα λέει τα όρια δόμησης χτίζοντας την Κιβωτό στην αυλή μου, και έτσι χρειάστηκα άδεια και από την Πολεοδομία.
Είχα πρόβλημα και να βρω ξύλα για την Κιβωτό γιατί υπήρχε απαγόρευση υλοτόμησης για την προστασία της Πιτσιλωτής Κουκουβάγιας. Τελικά κατάφερα να πείσω την Υπηρεσία Προστασίας Δασών πως χρειαζόμουν το ξύλο για να σώσω τις κουκουβάγιες. Αλλά όμως ο Οργανισμός Προστασίας Ζώων δεν με άφηνε να πιάσω κουκουβάγιες. Και έτσι δεν έχουμε κουκουβάγιες.
Μετά οι ξυλουργοί κατέβηκαν σε απεργία, αλλά κατάφερα να έρθω σε
συμφωνία με το σύλλογο τους. Τώρα έχω 16 ξυλουργούς να δουλεύουν στην Κιβωτό, αλλά δεν έχω κουκουβάγιες.
Όταν άρχισα να μαζεύω τα υπόλοιπα ζώα, μου έκανε μήνυση μία ομάδα ακτιβιστών, γιατί θα έπαιρνα μόνο δύο από κάθε είδος.
Όταν ξεμπέρδεψα με αυτή τη μήνυση με ενημέρωσαν από το ΥΠΕΧΩΔΕ ότι δεν γινόταν να συνεχιστούν οι εργασίες αν δεν κάνω δήλωση για την επίδραση στο περιβάλλον του σχεδιαζόμενου κατακλυσμού. Δεν τους αρέσει η ιδέα ότι δεν έχουν αρμοδιότητα στις αποφάσεις του Δημιουργού του Σύμπαντος. Μετά οι τοπογράφοι τους Στρατού απαίτησαν χάρτη της προτεινόμενης ροής των υδάτων του κατακλυσμού. Εγώ τους έστειλα μία υδρόγειο.
Αυτές τις μέρες προσπαθώ να λύσω ένα ζήτημα με την Επιτροπή Ισότητας, που λένε ότι κάνω διακρίσεις επειδή δεν θα πάρω ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε Εσένα, Κύριε.
Μου έστειλαν και αυτή την ειδοποίηση με δικαστικό επιμελητή ότι
οφείλω φόρο και πρόστιμο γιατί δεν δήλωσα την Κιβωτό ως σκάφος αναψυχής. Τώρα η εφορία έχει παγώσει τις καταθέσεις μου γιατί πιστεύουν ότι φτιάχνω την Κιβωτό για να φύγω από την χώρα για να μην πληρώσω φόρους. Και ακόμη δεν έχει αποφασίσει το Συμβούλιο της Επικρατείας αν ο Κατακλυσμός είναι αντισυνταγματικός, αφού πρόκειται για θρησκευτική πράξη.
Πραγματικά, δεν υπάρχει περίπτωση να τελειώσω για τουλάχιστον 5 χρόνια.
Και τότε άρχισε να καθαρίζει ο ουρανός, να λάμπει ο ήλιος και να ηρεμούν οι θάλασσες. Το ουράνιο τόξο στόλισε τον ορίζοντα. Ο Νώε κοίταξε τον Θεό με ελπίδα.
-          Κύριε, αυτό σημαίνει ότι δεν θα καταστρέψεις τη Γη;
Και απάντησε ο Θεός:
-          Μπα, δε βαριέσαι. Ας το κάνει η κυβέρνηση.



Στις 24 Μαΐου 2012 10:19 μ.μ., ο χρήστης Αντώνιος Τυμπανίδης  έγραψε:

        Πράγματι, ότι δεν καπελώνεται από κόμματα, πάει μακριά. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, όταν παρεισφρύουν τα κόμματα θέλοντας να εκμεταλλευτούν οτιδήποτε στήθηκε με μόχθο και κοινή προσπάθεια. Έζησα και είδα από κοντά την πλήρη κατάρρευση της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών στην Ορεστιάδα, όταν η οργάνωση αυτή, όντας πριν, μια από τις πλέον οικονομικά εύρωστες στη χώρα, έπεσε στα χέρια των γαλάζιων και πράσινων αγροτοπατέρων εναλλάξ, και διαλύθηκε εντελώς. Όσο για το φαινόμενο του ισπανικού χωριού, εκτός από την ανάγκη για επιβίωση και την πολιτική ωριμότητα και γνώση που απαιτείται για την επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος, φρονώ ότι ένας πολύ σπουδαίος παράγοντας είναι επίσης το κοινό, και ταυτόχρονα πραγματοποιήσιμο  όραμα. Δεν πρέπει να τα αφήνουμε όλα, στα χέρια μόνο των τεχνοκρατών. Ας μας εμπνεύσουν οι τέχνες, ( θέατρο, μουσική, λογοτεχνία κλπ.) και η ελληνική μας παιδεία, που γεννούν οράματα.
    Όσο για το ανέκδοτο της κιβωτού του Νώε, είναι απ` τα καλύτερα που έχω ακούσει! Περιμένουμε κι` άλλα παρόμοια.
    Καλό βράδυ.   

----- Original Message -----
From: ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
To: Αντώνιος Τυμπανίδης
Cc:  ΖΕΒΟΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ; pisimisis Giorgos
Sent: Thursday, May 24, 2012 10:33 PM
Subject: Re: Πρθ: Πρ: MARINALEDA ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΘΑΥΜΑ!

        Η τελευταία φράση του Δημήτρη με ερεθίζει τόσο που θα ξεστομίσω τις απόψεις μου γι αυτούς που «υπερασπίζονται» το περιβάλλον στην Ελλάδα. Πριν απ’ αυτό θα κάνω και μια αναδρομή στο παγκόσμιο οικολογικό σύστημα.
    Ο πρωτόγονος άνθρωπος ήταν εκ της φύσεώς του οικολόγος. Η επιστημονική του άγνοια πάνω στα φαινόμενα της φύσης τον είχαν κάνει πανθεϊστή, να θεοποιεί δηλαδή κάθε ύπαρξη πάνω στον πλανήτη (δέντρο, φυτό ή ζώο) καθώς και κάθε φυσικό φαινόμενο (τον αέρα, τον ήλιο, τη βροχή κ. α.). Όταν όμως το δίποδο ον, άρχισε να συνειδητοποιεί την δυναμική του στον κόσμο και περαιτέρω διαμόρφωσε κοινωνικά συστήματα ελέγχου και του ίδιου, άρχισε να περιφρονεί το περιβάλλον που τον φιλοξενούσε, θεωρώντας ότι μπορεί να το αντικαταστήσει με κάτι άλλο σύμφωνα με τα συμφέροντά του.
    Ακόμα περισσότερο η οικολογική συνείδηση του ανθρώπου αμβλύνθηκε από τις μονοθεϊστικές θρησκείες, που τοποθετούν τον «άνθρωπο» στην κορυφή της πυραμίδας του ζωικού βασιλείου, επιτρέποντας του να συμπεριφέρεται σαν απόλυτος κυρίαρχος του πλανήτη. Και όχι μόνο το εξάσκησαν σαν «δικαίωμα» πάνω σ’ όλα τα έμβια, αλλά και το έντυσαν με θρησκευτικό μανδύα για να εξολοθρέψουν λαούς που ζούσαν σε «πρωτόγονη» κατάσταση (πρωτόγονη για τους «πολιτισμένους» επικυρίαρχους βαρβάρους που εξολόθρεψαν πληθυσμούς όπως οι ερυθρόδερμοι στην Βόρεια Αμερική, οι ιθαγενείς στην ζούγκλα του Αμαζονίου, οι νέγροι της Κεντρικής Αφρικής, οι αβορρίγινες της Αυστραλίας, οι κάτοικοι της Πολυνησίας στον Ειρηνικό.
    Μετά την αποδοχή της Δαρβινικής θεωρίας για την εξέλιξη των ειδών, θεωρία που πολεμήθηκε άγρια από την Καθολική Εκκλησία – όχι τόσο από τους Προτεστάντες – άρχισαν να μπαίνουν τα θεμέλια της αντίληψης της διατήρησης των ειδών, ως αναγκαία συνθήκη διατήρησης του ίδιου του ανθρώπινου είδους. Αρχή έγινε με τον περιορισμό της αλιείας των φαλαινών κυρίως στις θάλασσες του Ειρηνικού, των ελεφάντων στις ζούγκλες της Αφρικής και σιγά-σιγά άλλων ειδών που βρισκόταν ή βρίσκονται στα όρια της εξαφάνισης, ανατρέποντας έτσι την οικολογική ισορροπία στον πλανήτη.
    Πως όμως καταλήξαμε αυτήν την συνειδητοποίηση να την μετατρέψουμε σε πολιτικό κίνημα; Αυτό οφείλεται στην σύγκρουση ανάμεσα στο καπιταλιστικό και σοσιαλιστικό σύστημα και στο σημείο επαφής της κυριαρχίας. Τα δύο κυρίαρχα ιδεολογικο-πολιτικά συστήματα, στον ανταγωνισμό τους για παγκόσμια επικράτηση, έγραφαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τον σεβασμό του περιβάλλοντος. Κάποιες αδύναμες φωνές ακουγόταν στις συνελεύσεις του Ο. Η. Ε., αλλά ήταν φωνές βοώντος εν τη ερήμω.
    Στην Ομοσπονδιακή Γερμανία (Ο. Δ. Γ. ) ο «στραγγαλισμός» της έκφρασης της Αριστεράς, οδήγησε του Δυτικογερμανούς προοδευτικούς πολίτες σε μια μορφή ακτιβισμού και την δημιουργία του Κόμματος των Πρασίνων. Η δυναμική τους δράση, μέσα στα στενά όρια νομιμότητας που επέβαλε το Σύνταγμα της Ο. Δ. Γ., τους έφερε σιγά-σιγά μέσα στα θεσμικά όργανα, το Ευρωκοινοβούλιο αρχικά, και μετά στο Γερμανικό Κοινοβούλιο.
    Στις υπόλοιπες χώρες όπου υπήρχε νόμιμη ή νομιμοποιημένη δράση του αριστερού κινήματος, οι Οικολόγοι-Πράσινοι εμφανίζονται σαν μια «ιδεαλιστική» κίνηση απενοχοποίησης εκείνων που δεν θα ήθελαν να «χαρακτηριστούν» αριστεροί, αλλά και ενοχλούνται όταν τους χαρακτηρίζουν α-πολιτικούς. Ειδικά στην Ελλάδα, χώρα με έντονη «μιμητική» συμπεριφορά το φαινόμενο φτάνει μερικές φορές σε «γραφικά» – για να μη το χαρακτηρίσω βαρύτερα – «αντιδραστικά» επίπεδα. Εξυπηρετώντας έμμεσα αλλότρια συμφέροντα.
    Δεν είναι μόνο οι ανεμογεννήτριες το αρνητικό τους πεδίο. Το χειρότερο είναι μια διαρκής άρνηση σε κάθε τι ανθρωπογενές. Και δεν υποστηρίζω ότι μπορούμε να παρεμβαίνουμε παντού χωρίς συνεκτίμηση των συνεπειών αλλά η στείρα άρνηση στο όνομα της οικολογίας αγγίζει όρια παραφροσύνης.

Αντώνιος Τυμπανίδης 
25 Μαϊ (Πριν από 1 ημέρες)

προς Εμένα, ΖΕΒΟΛΗΣ, pisimisis,
        Παίρνοντας αφορμή απ` τη συζήτηση για τις ανεμογεννήτριες και τους αντιρρησίες οικολόγους, θα κάνω λόγο  για τα πεπραγμένα των ημετέρων οικολόγων: πριν δώδεκα χρόνια περίπου, στην περιοχή των Μεταξάδων του Έβρου, οι "οικολόγοι" της περιοχής απελευθέρωσαν 1500 οχιές! Το αποτέλεσμα ήταν να διασκορπιστούν τα ερπετά μέσα στο χωριό, πριν εγκλιματιστούν στο φυσικό τους περιβάλλον, και να δαγκώσουν μερικούς κατοίκους, ευτυχώς χωρίς να προκληθεί κανένας θάνατος. Τα έντυπα ΜΜΕ της εποχής, χαρακτήρισαν τα άτομα αυτά σαν "οικοφασίστες", ίσως όχι άδικα.
    Άλλο γεγονός: σ` ένα μικρό ακατοίκητο νησάκι κοντά στη Θάσο, με ένα σταθερό πληθυσμό από αγριοκάτσικα, οι οικολόγοι μετέφεραν  κι άφησαν εκεί μεγάλη ποσότητα ζωοτροφών, προφανώς για να σιτίσουν τα ζωντανά. Αποτέλεσμα; Ο πληθυσμός των αγριοκάτσικων αυξήθηκε ανεξέλεγκτα, κατέφαγε όλη τη χλωρίδα και στο τέλος ψόφησαν όλα από έλλειψη τροφής!
    Προσωπικά πιστεύω ότι η οικολογική συνείδηση δημιουργείται και διδάσκεται πολύ καλύτερα μέσα από την επαφή  με τη φύση, παρά στα έδρανα κάποιων σχολών. Πραγματικοί οικολόγοι ήταν οι Ινδιάνοι .Εντυπωσιακή μαρτυρία αποτελεί η παρακάτω επιστολή του αρχηγού της περιοχής του Σιάτλ προς τον πρόεδρο της Αμερικής Φρ. Πήρς, όταν ο τελευταίος τους πρότεινε να του πουλήσουν τη γη τους. Η επιστολή, εκτός από το γνήσιο οικολογικό περιεχόμενο, εμπεριέχει και πολιτικά μηνύματα (κοινοκτημοσύνη, ισότητα, αυτάρκεια, ανυπαρξία απληστίας), χαρακτηριστικά μιας αντικαπιταλιστικής θεώρησης του κόσμου. Μέσα στην απλότητά της, η επιστολή μας στέλνει εκκωφαντικά μηνύματα. Αξίζει τον κόπο να διαθέσετε λίγο απ` το χρόνο σας προκειμένου να την (ξανά)διαβάσετε

        " Ο μεγάλος αρχηγός στην Ουάσιγκτον μηνάει πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. O μεγάλος αρχηγός μηνάει ακόμα λόγια φιλικά και καλοθέλητα. Καλοσύνη του, γιατί ξέρομε πως αυτός λίγο τη χρειάζεται αντίστοιχα τη φιλία μας. Την προσφορά του θα τη μελετήσομε, γιατί ξέρομε πως, αν δεν το πράξομε, μπορεί ο λευκός να προφτάσει με τα όπλα και να πάρει τη γη μας.
    Πώς μπορείτε να αγοράζετε ή να πουλάτε τον ουρανό - τη ζέστα της γης; Για μας μοιάζει παράξενο. Η δροσιά του αγέρα ή το άφρισμα του νερού ωστόσο δε μας ανήκουν. Πώς μπορείτε να τα αγοράσετε από μας; Κάθε μέρος της γης αυτής είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε αστραφτερή πευκοβελόνα, κάθε αμμούδα στις ακρογιαλιές, κάθε θολούρα στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε ζουζούνι που ζουζουνίζει είναι, στη μνήμη και στην πείρα του λαού μου, ιερό.
    Ξέρομε πως ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Τα μέρη της γης, το ένα με το άλλο, δεν κάνουν γι' αυτόν διαφορά, γιατί είναι ένας ξένος που φτάνει τη νύχτα και παίρνει από τη γη όλα όσα τού χρειάζονται. Η γη δεν είναι αδερφός του, αλλά εχθρός που πρέπει να τον καταχτήσει, και αφού τον καταχτήσει, πηγαίνει παρακάτω.
    Με το ταμάχι που έχει θα καταπιεί τη γη και θα αφήσει πίσω του μια έρημο. Η όψη που παρουσιάζουν οι πολιτείες σας, κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Όμως αυτό μπορεί και να συμβαίνει επειδή ο ερυθρόδερμος είναι άγριος και δεν καταλαβαίνει.
    Αν αποφασίσω και δεχτώ, θα βάλω έναν όρο. Τα ζώα της γης αυτής ο λευκός θα πρέπει να τα μεταχειριστεί σαν αδέρφια του. Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τα ζώα; Αν όλα τα ζώα φύγουν από τη μέση, ο άνθρωπος θα πεθάνει από μεγάλη εσωτερική μοναξιά, γιατί όσα συμβαίνουν στα ζώα, τα ίδια συμβαίνουν στον άνθρωπο.
    Ένα ξέρομε, που μπορεί μια μέρα ο λευκός να το ανακαλύψει: ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός. Μπορεί να θαρρείτε πως Εκείνος είναι δικός σας, όπως ζητάτε να γίνει δική σας η γη μας. Αλλά δεν το δυνόσαστε. Εκείνος είναι Θεός των ανθρώπων. Και το έλεός Του μοιρασμένο απαράλλαχτα σε ερυθρόδερμους και λευκούς. Αυτή η γη Του είναι ακριβή. Όποιος τη βλάφτει, καταφρονάει το Δημιουργό της. Θα περάσουν οι λευκοί - και μπορεί μάλιστα γρηγορότερα από άλλες φυλές. Όταν μαγαρίζεις συνέχεια το στρώμα σου, κάποια νύχτα θα πλαντάξεις από τις μαγαρισιές σου. Όταν όλα τα βουβάλια σφαχτούν, όταν όλα τα άγρια αλόγατα μερέψουν, όταν την ιερή γωνιά του δάσους τη γιομίσει το ανθρώπινο χνότο και το θέαμα των φουντωμένων λόφων το κηλιδώσουν τα σύρματα του τηλέγραφου με το βουητό τους, τότες πού να βρεις το ρουμάνι; Πού να βρεις τον αϊτό; Και τι σημαίνει να πεις έχε γεια στο φαρί σου και στο κυνήγι; Σημαίνει το τέλος της ζωής και την αρχή του θανάτου.
    Πουθενά δε βρίσκεται μια ήσυχη γωνιά μέσα στις πολιτείες του λευκού. Πουθενά δε βρίσκεται μια γωνιά να σταθείς να ακούσεις τα φύλλα στα δέντρα την άνοιξη ή το ψιθύρισμα που κάνουν τα ζουζούνια πεταρίζοντας. Όμως μπορεί, επειδή, καταπώς είπα, είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω - μπορεί μονάχα για το λόγο αυτόν ο σαματάς να ταράζει τα αυτιά μου. Μα τι μένει από τη ζωή, όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αφουγκραστεί τη γλυκιά φωνή που βγάνει το νυχτοπούλι ή τα συνακούσματα των βατράχων ολόγυρα σε ένα βάλτο μέσα στη νυχτιά; Ο ερυθρόδερμος προτιμάει το απαλόηχο αγέρι λαγαρισμένο από την καταμεσήμερη βροχή ή μοσχοβολημένο με το πεύκο. Του ερυθρόδερμου του είναι ακριβός ο αγέρας, γιατί όλα τα πάντα μοιράζονται την ίδια πνοή - τα ζώα, τα δέντρα, οι άνθρωποι. Ο λευκός δε φαίνεται να δίνει προσοχή στον αγέρα που ανασαίνει. Σαν ένας που χαροπολεμάει για μέρες πολλές, δεν οσμίζεται τίποτα.
    Αν ξέραμε, μπορεί να καταλαβαίναμε - αν ξέραμε τα όνειρα του λευκού, τις ελπίδες που περιγράφει στα παιδιά του τις μακριές χειμωνιάτικες νύχτες, τα οράματα που ανάφτει στο μυαλό τους, ώστε ανάλογα να δέονται για την αυριανή. Αλλά εμείς είμαστε άγριοι. Μας είναι κρυφά τα όνειρα του λευκού. Και επειδή μας είναι κρυφά, θα εξακολουθήσομε το δρόμο μας. Αν τα συμφωνήσομε μαζί, θα το πράξομε, για να σιγουρέψομε τις προστατευόμενες περιοχές που μας τάξατε. Εκεί θα ζήσομε, μπορεί, τις μετρημένες μέρες μας καταπώς το θελήσομε. Όταν ο στερνός ερυθρόδερμος λείψει από τη γη, και από τη μνήμη δεν απομείνει παρά ο ίσκιος από ένα σύννεφο που ταξιδεύει στον κάμπο, οι ακρογιαλιές αυτές και τα δάση θα φυλάγουν ακόμα τα πνεύματα του λαού μου - τι αυτή τη γη την αγαπούν, όπως το βρέφος αγαπάει το χτύπο της μητρικής καρδιάς. Αν σας την πουλήσομε τη γη μας, αγαπήστε την, καθώς την αγαπήσαμε εμείς, φροντίστε την, καθώς τη φροντίσαμε εμείς, κρατήστε ζωντανή στο λογισμό σας τη μνήμη της γης, όπως βρίσκεται τη στιγμή που την παίρνετε, και με όλη σας τη δύναμη, με όλη την τρανή μπόρεσή σας, με όλη την καρδιά σας, διατηρήστε τη για τα τέκνα σας, και αγαπήστε την, καθώς ο Θεός αγαπάει όλους μας. Ένα ξέρομε - ο Θεός σας είναι ο ίδιος Θεός. Η γη Του είναι ακριβή. Ακόμα και ο λευκός δε γίνεται να απαλλαχτεί από την κοινή μοίρα."


ΖΕ
ΒΟΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 


25 Μαϊ (Πριν από 1 ημέρες)

προς Αντώνιος
Εμένα, pisimisis, 
        Έχεις απόλυτο δίκιο.
    Η καλύτερη πολιτική απέναντι στη φύση είναι να την αφήσουμε ήσυχη.΄Οσο λιγότερο παρεμβαίνουμε τόσο καλύτερα. Πάντα είχα την απορία πως μπορεί να είναι κάποιος  οικολόγος χωρίς περαιτέρω πολιτική αναφορά. Η στάση απέναντι στη φύση δεν είναι ουδέτερη και ανεξάρτητη από τη γενικότερη στάση ζωής.
    Το ερώτημα τι προτάσσουμε τον άνθρωπο και την ποιότητα ζωής ή τα κέρδη και τη διαρκή μεγέθυνση, είναι απόλυτα και  καθαρά πολιτική στάση και επιλογή. Δεν αντιλαμβάνομαι πως είναι δυνατό να υφίσταται κόμμα οικολόγων έν κενώ, με ουδέτερη στάση στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.
    Όπως πολλά πράγματα και η οικολογία τείνει να γίνει επάγγελμα και μάλιστα λίαν επικερδές.
    Εξαιρετική η επιστολή που παραθέτεις.
    Είδες πως όλα τελικά δένουν και (ξανά)γυρίζουμε εκεί που ξεκινήσαμε στη Μαριναλέντα και στους ξυπόλητους στην Ινδία, σε ένα ριζικά διαφορετικό τρόπο συμβίωσης και ανάπτυξης με κέντρο τον άνθρωπο.
    Ουτοπία; Ίσως, αξίζει όμως τον κόπο.


ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
25 Μαϊ (Πριν από 1 ημέρες)

προς ΖΕΒΟΛΗΣ, Αντώνιος, pisimisis,
        Επιτέλους! Αυτή η επιστολή θα έπρεπε να αποσταλεί σε κάθε δεδηλωμένο οικολόγο, γιατί υπάρχουν και ενδιαφέροντες άνθρωποι ανάμεσα σε κείνους που «οχυρώνονται» πίσω από ένα κίνημα για να κρύψουν την πολιτική τους ανυπαρξία. Η πραγματική οικολογία – αυτή που συναντάμε στους Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής, στους Πολυνήσιους του Ειρηνικού, στους Αβορίγινες της Αυστραλίας, αλλά και στους δικούς μας της Ανάβρας και αλλαχού, βρίσκεται στην διαρκή επαφή με την φύση και την αναγνώριση του ανθρώπινου είδους σαν μέρος της.
    Συμφωνώ απόλυτα και με τον συντάκτη της επιστολής και με τον αναπαραγωγό της Αντώνη. Ουγκ!


ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
2:03 π.μ. (Πριν από 21 ώρες)

προς  ΖΕΒΟΛΗΣ, Αντώνιος, pisimisis

…a nous d’ accord…
        Όπως βλέπεις αγαπητέ Σωτ... τέλος δεν υπάρχει. Το ένα φέρνει τ’ άλλο και πάει λέγοντας. Λοιπόν, εντοπίζεις το πρόβλημα στην ανυπαρξία «επιστημόνων – τεχνοκρατών» στην οργάνωση, σχεδιασμό, διεκπεραίωση και εκτέλεση των έργων και προγραμμάτων – όποιων έργων και προγραμμάτων. Ότι οι πολιτικοί μας είναι κατά κύριο λόγο «Νομικοί». Και συγκρίνεις την νομική δομή της χώρας με την ποίηση – για την υποκειμενικότητα της ερμηνείας!
    Επίτρεψέ μου να ξεκινήσω με το τελευταίο. Τα δυο που συγκρίνεις, μπορεί να εμπεριέχουν την έννοια της «υποκειμενικής ερμηνείας» αλλά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Ο νομοθέτης οφείλει να δίνει την ευκαιρία στον φορέα εφαρμογής του νόμου να δίνει μια «διασταλτική ερμηνεία» στον Νόμο που θέσπισε ώστε ο τελευταίος να συμπεριλάβει στην κρίση του τις «αντικειμενικά τοπικές συνθήκες» του χώρου εφαρμογής του Νόμου. Πέραν τούτου η κρίση πρέπει να γίνεται με συνθήκες νηφαλιότητας – άρα απαιτεί χρόνο να κατευναστούν τα πνεύματα και οι αντιδράσεις των αντιδίκων πριν την τελική κρίση. Αλλιώς θαείχαμε φαινόμενα far west:  “first we hang, then we judge!”. Όσο για την ποίηση η υποκειμενικότητα της ερμηνείας της προσδίδει την αίσθηση της Τέχνης, αλλά αυτή η υποκειμενικότητα δεν έχει σχέση με την ερμηνεία του Νόμου.
    Ας έλθουμε όμως στους «τεχνοκράτες» που προτείνεις να διαχειριστούν την πολιτική κατάσταση μιας χώρας. Μα αυτοί οι τεχνοκράτες διαχειρίστηκαν τα θέματα της χώρας μας τα τελευταία χρόνια και να που καταντήσαμε: μνημόνια, ανεργία, ύφεση, μαζική κατάθλιψη και αυτοκτονίες. Πάρε παράδειγμα της διαχειριστικής δυνατότητας των τεχνοκρατών της Goldman Sachs και όσων διαχειρίζονται «συστημικά» – όπως  παραδέχτηκε ο φωστήρας των οικονομικών μας πραγμάτων Παπακωνσταντίνου. Άλλωστε η «ευχή» των G8 στο Camp David, την περασμένη εβδομάδα, να βρεθεί λύση στο ελληνικό πρόβλημα, δεν έγινε επειδή μας συμπάθησαν ξαφνικά και ιδιαίτερα, αλλά για να μην αποκαλυφθεί η γενικευμένη αστοχία του Συστημικού Κόσμου που θέλουν να μας επιβάλλουν οι τεχνοκράτες του Δ. Ν. Τ. και των κυβερνήσεών τους – που μέσα από τους σχεδιασμούς τους μετέτρεψαν την χώρα μας σε «πειραματόζωο». Soban thetechnocrats!
    Εκεί που εντοπίζεις το πρόβλημα σύνθεσης του πολιτικού μας σκηνικού, κι έχεις δίκιο, είναι ότι οι περισσότεροι είναι θεράποντες της Νομικής Επιστήμης. Όμως μόνο ως προς το επίπεδο εκπαίδευσης. Γιατί οι περισσότεροι απ’ αυτούς ούτε απ’ έξω από τα δικαστήρια δεν έχουν περάσει. Άνθρωποι κατά κύριο λόγο ανεπάγγελτοι, μια και στα «κομματικά βιογραφικά» δεν είναι απαραίτητη η επαγγελματική εμπειρία. Αντίθετα είναι αναγκαία η «κομματική νομιμοφροσύνη» και η «συγγενική επιλεκτικότητα». Έτσι αγνοούν τι σημαίνουν οι έννοιες της «εργασίας», της «ανεργίας», του «μεροκάματου», της «δουλειάς» και όλων των σχετικών πραγμάτων που συνθέτουν την καθημερινότητα του πολίτη. Γι αυτό άλλωστε προσπαθούν να τον μετατρέψουν σε «πελάτη», θεωρώντας ότι έτσι αποκτούν και «εργασιακή εμπειρία».
        Τώρα για τα μαλλιά σου επιφυλάσσομαι…
        Και μια και υπάρχουν ρέκτες ανεκδότων:
    Παλαιός δικηγόρος αναθέτει στον μόλις ορκισθέντα νεαρό γιό του μια εικοσαετή υπόθεση, έτσι για να τον «εισάγει» μαλακά στις υποθέσεις του γραφείου του, στο οποίο θα τον διαδεχόταν.
    Η υπόθεση αφορούσε μια ελιά που βρισκόταν στο σύνορο δυο αγροτεμαχίων και την οποία διεκδικούσαν και οι δυο ιδιοκτήτες τους. Ο νεαρός δικηγόρος επιστρέφει στο γραφείο και μ’ ένα πλατύ χαμόγελο αναγγέλλει στον πατέρα του ότι έλυσε το εικοσαετές πρόβλημα.
-          Πώς το έλυσες ρωτάει όλο ανησυχία ο πατέρας του.
-          Να, τους είπα να την κόψουν! Αφού δεν θα υπάρχει δεν θα έχουν πρόβλημα σε ποιόν ανήκει, είπε όλο καμάρι ο νεαρός.
-          Βλάκα! του λέει ο παλιός δικηγόρος. Κατέστρεψες το δέντρο που σε μεγάλωσε, σε σπούδασε και σε έκανε δικηγόρο!


ΖΕΒΟΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 
2:05 μ.μ. (Πριν από 9 ώρες)

προς Theodoros,  Εμένα, Αντώνιος, pisimisis, Spyros, Αθανάσιος
        Αγαπητέ Σωτ... επίτρεψέ μου να διαφωνήσω "κάθετα" , όπως λέγαμε στην ξύλινη πολιτική γλώσσα, με την άποψή σου και αυτό όχι γιατί με ενοχλεί συντεχνιακά.
    Σ΄ αυτό το επίπεδο θα μπορούσα να σου πω, απλά, ότι η άποψή σου δεν επιβεβαιώνεται στατιστικά  (Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου, Παπαδήμος κ. ο. κ. κανείς δεν είναι νομικός, μάλιστα, επειδή το είχα ψάξει, στο αλήστου μνήμης ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπερτερούσαν, συντριπτικά, οι μηχανικοί, χωρίς να μπαίνω στον πειρασμό να συνδέσω με το επάγγελμα το αποτέλεσμα) αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα.
    Δεν χρειάζεται να πω ότι συμφωνώ απόλυτα με όσα αναφέρει στην απάντησή του ο Μανόλης (τα οποία δεν επαναλαμβάνω για την οικονομία του χώρου) θα σου πω όμως ότι συμφωνώ απόλυτα για τη συμβολή της επιστήμης (από την οποία δεν νομίζω ότι μπορεί να εξαιρεθεί η νομική, δηλαδή η επιστήμη του Δικαίου) στην ανθρώπινη πρόοδο, αλλά θα προσθέσω πως όσοι επιστήμονες μου φάνηκαν ότι κάτι άξιζαν, είχαν όλοι ένα κοινό χαρακτηριστικό, ακόμη και οι πιο διακεκριμένοι στο χώρο των  θετικών επιστημών, ήταν, όλοι φιλόσοφοι και όχι στυγνοί τεχνοκράτες.
    Τέλος θα πω ότι πιστεύω ακράδαντα πως οι τεχνοκράτες δεν μπορούν να χαράζουν την πολιτική ερήμην της κοινωνίας, διαφορετικά οδηγούμαστε στον ολοκληρωτισμό.
    Η πολιτική διαμορφώνεται με βάση αξίες, ηθικά  προτάγματα και αρχές (οι οποίες φυσικά δεν μπορεί να είναι τεχνοκρατικές) και όταν καταλήξουμε που θέλουμε να πάμε, τότε ζητάμε από τους τεχνοκράτες να επεξεργαστούν και να υποδείξουν τον καλύτερο τρόπο για την υλοποίηση του σκοπού, όχι όμως το αντίθετο.
    Στο συγκεκριμένο παράδειγμα το πως στήνεται μια ιστοσελίδα είναι χρήσιμη η συμβολή του ειδικού (με την ευκαιρία σε ευχαριστούμε, ακόμα μία φορά, για την καθοριστική  συμβολή σου), το τι περιεχόμενο όμως θα έχει αυτή, να μου επιτρέψεις, μου είναι εντελώς αδιάφορη η γνώμη του "τεχνοκράτη".
    Γι αυτό το πρόβλημά μας δεν είναι ότι οι πολιτικοί μας δεν είναι τεχνοκράτες, αλλά ότι δεν είναι φιλόσοφοι, είναι αμόρφωτοι (και ας είναι κάποιοι από αυτούς τεχνοκράτες, η ιδιότητα καθόλου δεν αποκλείει την έλλειψη πνευματικής καλλιέργειας) και τελικά δεν έχουν ηθική. 
Υ.Γ. θα επαναλάβω πως είναι κρίμα ότι τέτοιες συζητήσεις διεξάγονται "ιδιωτικά" και όχι στην ιστοσελίδα, όπου, επιμένω, διακρίνω απροθυμία συμμετοχής.


ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
4:27 μ.μ. (Πριν από 6 ώρες)
προς ΖΕΒΟΛΗΣ,  Αντώνιος, pisimisis, Spyros, Αθανάσιος, Theodoros
        Που να δεις Σωτ... μου τι ώρα διάβασα την απάντησή σου. Κι αν δεν σου απάντησα αμέσως είναι γιατί θα μου έπαιρνε πολύ ώρα για να σου εξηγήσω ότι έχει γίνει μια μικρή παρεξήγηση με τις έννοιες των λέξεων. Από το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό ΠΑΠΥΡΟΣ – LAROUSSE – BRITANNICA σου παραθέτω την εισαγωγή σε δύο λήμματα:
-          Τεχνοκρατία, η (αγγλ. Technocracy, γαλλ. Technocratie). Πολιτικό ή οικονομικό σύστημα στο οποίο οι αποφάσεις λαμβάνονται από ειδικούς τεχνικούς ή ανώτερους διοικητικούς υπαλλήλους οι οποίοι λειτουργούν κυρίως βάσει των δεδομένων και των απαιτήσεων της τεχνολογίας και της οικονομίας και σε πολύ μικρότερο βαθμό λαμβάνοντας υπ’ όψη τους τον ανθρώπινο παράγοντα.
-      Τεχνολογία. Η τεχνολογία μπορεί να οριστεί ως συστηματική σπουδή των τεχνικών κατασκευής πραγμάτων και εκτέλεσης έργων. Ο όρος, στην αρχαία ελληνική του χρήση, σήμαινε διάλεξη (λόγο) για τις τέχνες τόσο τις καλές, όσο και τις εφαρμοσμένες. Όταν πρωτοεμφανίστηκε στην αγγλική γλώσσα, τον 17ο αιώνα, εννοούσε συζήτηση για τις εφαρμοσμένες μόνο τέχνες, οι οποίες «τέχνες» έφθασαν προοδευτικά στο σημείο να αποτελούν αυτό τούτο το αντικείμενο του ορισμού.
    Όπως αντιλαμβάνεσαι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στις δυο έννοιες.
1.    Οι «τεχνοκράτες» στην Ελλάδα και αλλαχού τα έκαναν μαντάρα γιατί έβαλαν – σύμφωνα με τον πιο πάνω ορισμό – τον άνθρωπο υποκείμενο του εργαλείου τους – «εργαλείου» με οποιαδήποτε έννοια – την τεχνοκρατία. Βάσει αυτής αναπτύχθηκε η Σχολή του Σικάγου (Σκότ και λοιποί) με την κρίση του 1929 και ευτυχώς βρέθηκε ένας νομικός, ο Franklin Delano Roosevelt – 32ος πρόεδρος των Η. Π. Α. κι ένας οικονομολόγος ο John Maynard Keynes και σώσανε την παρτίδα με το New Deal το 1932.
    Και ενώ τα πράγματα έβαιναν ικανοποιητικά για το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, η κατάρρευση του (αν)υπαρκτού σοσιαλισμού, αύξησε την απληστία των υποστηρικτών του και μέσα από τις «μαριονέτες» που είχαν τοποθετήσει επί κεφαλής στις διάφορες χώρες άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου: τα χρυσοπληρωμένα Golden Boys – τεχνοκράτες του κερατά – οδηγούν το χρηματοπιστωτικό σύστημα στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση από το 1929. Λόγω της παγκοσμιοποίησης της αγοράς – πριν από την επιχειρούμενη παγκοσμιοποίηση (λέγε με «ομογεννοποίηση») του ανθρώπινου πολιτισμού (σε πολιτικό, κοινωνικό, αισθητικό και πολιτισμικό επίπεδο), η κρίση,  πέρα από την μετεξέλιξή της σε πολιτική, επεκτάθηκε σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
    Ένας από τους «ευαίσθητους» κρίκους σ’ αυτό το «παιχνίδι των κερδοσκόπων (= εκείνων που χρηματοδοτούν αδρά τις απόψεις των τεχνοκρατών) είναι και η Ελλάδα μας. Και για ένα λόγο παραπάνω: όσο κι αν απαξιώνεται η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, το ελληνικό πνεύμα – εν υπνώσει αυτό τον καιρό εξ αιτίας της επικρατούσας «προκρούστειας» πολιτικής στην χώρα μας – έχει την δυνατότητα να δώσει ξανά στην ανθρωπότητα τις λύσεις εξόδου από την κρίση. Κι αυτό φοβούνται το «μορμολύκεια» του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, την αφύπνιση των λαών.
    Έτσι, για να πάψω να είμαι «καθώς πρέπει» αλλάζω την πρότασή μου στην προηγούμενη παρέμβασή μου : “Fuck the technocrats!!!”.
2.    Η τεχνολογική πρόοδος είναι άλλο πράγμα. Είναι – με βάση την αγγλική ερμηνεία του όρου «technology» η πρακτική εφαρμογή της επιστημονικής προόδου που συνετελέσθη μέσα από τους αιώνες – σε μια «περίεργη» προσπάθεια πολεμικής αυτοκαταστροφής του ανθρώπινου είδους – σε περίοδο ειρήνης. Είναι αυτό που έγραψες:
-          Ο Η/Υ μέσω του οποίου επικοινωνούμε σήμερα
-          Το αυτοκίνητό μου που δεν είναι «γκαζιέρα» (αλλά που κινδυνεύει να γίνει εξ αιτίας της πολιτικής των «τεχνοκρατών») αλλά
-            Και η «ντομάτα» που (δεν) τρώω όλο τον χρόνο γιατί είναι «πρησμένη» στα φυτοφάρμακα. Τώρα μάλιστα ξεφύτρωσε και η Mosanto (ισραηλινής προέλευσης) που παρακολουθεί από το διάστημα αν κάποιος καλλιεργεί φυτά με σπόρους έξω από τα δικά της «υβρίδια» - που αποδίδουν καρπό χωρίς σπόρους αναπαραγωγής, μόνο και μόνο για να ελέγχει και ότι τρώμε!
-          Και η σύγχρονη τεχνολογία «επικοινωνίας» που τους επιτρέπει να παρακολουθούν και την σκέψη μας ακόμα σε μια απελπισμένη προσπάθεια να ελέγξουν τις επιθυμίες μας (Big Brother και τα τοιαύτα σε εξελιγμένη έκδοση)
    Βλέπεις ακόμα κι εκεί που τείνω να συμφωνήσω μαζί σου υπάρχει ένα «αλλά». Δυστυχώς για την ανθρωπότητα η ταχύτητα εξέλιξης της τεχνολογίας δεν επέτρεψε την αντίστοιχη πνευματική αφομοίωσή της. Υπάρχει «έλλειμμα» ανθρωπιστικής παιδείας, σε μεγάλο βαθμό κι αυτό επιτρέπει σ’ όλα τα «ανθρωπόμορφα» τεχνοκρατικά κτήνη να βιάζουν και την «Φύση» και τον «Άνθρωπο».
 Υ/Γ 1. Συμφωνώ για την καταπληκτική ταινία «DrStrangelove» και τις εκπληκτικές ερμηνείες του Peter Sellers.
 Υ/Γ 2. Διάβασα τις σκέψεις του Δημήτρη πριν σου στείλω την σημερινή μου παρέμβαση. Συμφωνώ κι εγώ μ’ αυτήν, με μια συμπλήρωση: ο «σωστός» πολιτικός ηγέτης είναι εκείνος που, αφού ακούσει τις προτάσεις των «τεχνοκρατών» τις προσαρμόζει στα κοινωνικά δεδομένα της στιγμής και διαμορφώνει μια πολιτική άποψη όχι με «δημοσκοπικά» κριτήρια (= τι θέλει το μεγαλύτερο ποσοστό) αλλά πιο θα προκαλέσει το μικρότερο κοινωνικό κόστος και την βέλτιστη κοινωνική απόδοση.
    Το 1962 ο μακαρίτης πια μεγάλος χρονογράφος Δημήτρης Ψαθάς είχε γράψει ένα πρωτοσέλιδο χρονογράφημα στα ΝΕΑ με τίτλο: «Και έσεισε τας κανδήλας…», αναφερόμενο – θετικά πιστεύω – στον τρόπο που κυβερνούσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Παρά το γεγονός ότι ουδέποτε υπήρξα φίλα προσκείμενος στην πολιτική της Ε. Ρ. Ε. ή της Ν. Δ., τα συμπεράσματα του χρονογραφήματος αυτού θα έπρεπε να είναι μαθήματα στους σύγχρονους πολιτικούς μας.
Υ/Γ  3.  Συμφωνώ απόλυτα ότι όλα αυτά που λέγονται μεταξύ μας δεν μπορούν να αποτελούν ένα "εσωτερικό διαλογισμό" ένος κλειστού κύκλου που θέλει να περνάει την ώρα του χαριεντιζόμενος. Στρέφομαι λοιπόν στον διαχειριστή του blog μας και τον ρωτώ αν θέλει να του στείλω όλα τα κείμενα με χρονολογική σειρά γιατί τα κρατάω στο δικό μου αρχείο, ώστε να τα παρουσιάσει σαν ανάρτηση. Τέλος επισημαίνω ότι αυτή η "εσωτερική επικοινωνία" μας ίσως να οφείλεται και στην δυνατότητα ανάπτυξης μακροσκελέστατων απόψεων απέναντι  στους περιορισμούς που θέτει η ανάρτηση στο blog μας.



ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
5:02 μ.μ. (Πριν από 6 ώρες)

προς ΖΕΒΟΛΗΣ,  Αντώνιος, pisimisis, Spyros, Αθανάσιος, Theodoros
        Αμάν ρε αδέλφια, δεν σας προφταίνω πια! Σωτ..., δεν έχω κουράγιο άλλο να σου απαντήσω σ' αυτά που διάβασα στο τελευταίο σου κείμενο, θα το κάνω αφού πάρω μια ανάσα πρώτα. Κι ελπίζω να μου έστειλες το ρεπορταζ του MEGA για πλάκα! Για να μήν "αφοδεύσω" όπως ο κ. Κον Μπεντιτ στα όσα έκανε τον Μάη του 68 στο Παρίσι, ο νυν "πράσινος" υπερασπιστής της 'σοσιαλδημοκρατίας" της κομπίνας και της απάτης! Να μας πει αυτός ο νουθετιστής μας πότε έλεγε την αλήθεια: τότε που τα έβαζε με την Μέρκελ ή τώρα που ψάχνει να βρεί που και πως θα πληρώσουμε. Α, για να μην του πω και τίποτα ... "γαλλικά".

Αντώνιος Τυμπανίδης 
8:30 μ.μ. (Πριν από 2 ώρες)

προς ΖΕΒΟΛΗΣ, pisimisis, Εμένα,

----- Original Message --
Subject: Re: Πρθ: Πρ: MARINALEDA ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΘΑΥΜΑ!

        Τελικά, συμφωνούμε διαφωνώντας, γιατί αν επικεντρωθούμε στον πυρήνα της συζήτησης, διαπιστώνουμε ότι όλοι καταλήγουμε στην ανάγκη να έχει η επιστήμη τον ίδιο βηματισμό με την τεχνολογία, πράγμα που δεν συμβαίνει πια: η επιστήμη εξελίσσεται με ρυθμούς πιο αργούς απ` ότι η τεχνολογία, με όλα τα γνωστά αρνητικά επακόλουθα που έχουν επισημανθεί από το Μανόλη. Η φιλοσοφία όμως είναι η βάση της κάθε επιστήμης και δεν είναι τυχαίο ότι και στον κλάδο των θετικών επιστημών, όπως λέει και ο Δημήτρης, όλοι οι μεγάλοι, ήταν πρώτα φιλόσοφοι (B.Russell, L.Wittgenstein, W.Heisenberg,R. Feynman, A. Einstein H.Poincare καθώς και όλοι οι μεγάλοι δικοί μας, Ηράκλειττος, Πυθαγόρας, Θαλής, Αναξίμανδρος κλπ). Δεν είναι τυχαίο δε,ότι ο Ηeisenberg παρώτρυνε όλους τους φοιτητές της Φυσικής να πάρουν προαιρετικά το μάθημα της Φιλοσοφίας και μάλιστα ο ίδιος έκανε εκείνες τις υπέροχες παραδόσεις του, στις αρχές της δεκαετίας του `60, που βρίσκει κανείς σήμερα στο βιβλίο του "Φυσική και Φιλοσοφία".
Μολονότι οι τεχνοκράτες βελτίωσαν τη ζωή μας, δεν προήγαγαν ούτε τον άνθρωπο ατομικά, ούτε την κοινωνία συνολικά. Θα έλεγα μάλιστα ότι την οδήγησαν (ίσως άθελά τους, γινόμενοι οι ίδιοι εργαλείο του καπιταλισμού) σε μια "κοπαδοποίηση". Από την άλλη μεριά ας μη δαιμονοποιούμε και τους μηχανικούς, μιά και  εξ ορισμού η λέξη μηχανικός (engineer, ingenieur) εμπεριέχει το πνεύμα,  (η λέξη προέρχεται απ` το λατινικό ingenium = πνεύμα, την ίδια δε ρίζα έχει και η λέξη τζίνι που λέμε σήμερα). Τελικά όλοι χρειαζόμαστε όλους.
Συνοψίζοντας, σας μεταφέρω τα λόγια του Μ. Χατζιδάκι: ας αφήσουμε τους ειδικούς να  κάνουν τη δουλειά τους, κι εμείς ας ασχοληθούμε με τα ουσιώδη. Μόνο που σήμερα χρειαζόμαστε πρώτα έναν οραματιστή που θα καθοδηγεί τους ειδικούς.


ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
9:25 μ.μ. (Πριν από 1 ώρα)

προς Αντώνιος
        Αντώνη να 'σαι καλά, γιατί μέ έβγαλες από την δύσκολη θέση να απαντήσω εγώ στον Σωτ.... Πολιτικός Μηχανικός στο επάγγελμα θα μπορούσα να το "παίξω" τεχνοκρατικά αλλά στην ελληνική απόδοση του όρου "civil engineer" η λέξη "Πολιτικός" έχει διπλή σημασία: αφ’ ενός μεν ο Μηχανικός της "πόλης" - οπότε θα μπορούσε να αποδοθεί με τον όρο "Αστικός Μηχανικός" (πράγμα που θα περιόριζε κατά πολύ τα εργασιακά μας δικαιώματα και καταλαβαίνεις...) - ή αφ' ετέρου Μηχανικός που πολιτεύεται δηλαδή διαχειρίζεται τις υποθέσεις των πολιτων - πελατών του μέσα στα πλαίσια ενός πολιτικού συστήματος. (Προσωπικά προτιμώ το δεύτερο και το ακολούθησα στην επαγγελματική μου καριέρα με ακριβό τίμημα θα έλεγα).
    Ευχαριστώ και για το ποίημα.





8 σχόλια:

  1. Ο/Η Α.Δ.Χ. άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "MARINALEDA ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΘΑΥΜΑ!":

    Λακωνικά θα έλεγα, πως αν σταματήσουμε να ασχολούμαστε τόσο πολύ με το μέσο συναλλαγής, που είναι το χρήμα και δώσουμε περισσότερη σημασία στον παράγοντα άνθρωπο, πιστεύω ότι είναι δυνατόν να συμβούν πάρα πολλά.
    Ακόμα και τα πιο απίθανα, όπως αυτό που περιγράφετε στο Ισπανικό χωριό.
    Έτσι απλά.



    Ανάρτηση από τον/τη Α.Δ.Χ. στο ΣΤ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών -
    H τάξη του 1969 τη 31 Μαΐου 2012 7:38 μ.μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο/Η Σοφιστής άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "MARINALEDA ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΘΑΥΜΑ!":

    Σωστά Δημήτρη, πρώτα ο άνθρωπος και μετά τα κέρδη.
    Είναι μια καλή αρχή.



    Ανάρτηση από τον/τη Σοφιστής στο ΣΤ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών -
    H τάξη του 1969 τη 31 Μαΐου 2012 8:10 μ.μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Από τον Konstantinos Giannopoulos πήραμε το πάρα κάτω μήνυμα, σχετικό με τη MARINALEDA:


    Το πείραμα του Wörgl –
    Μια ιστορία σαν παραμύθι

    Μια μεγάλη απόφαση
    Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.
    Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση. Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία. Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας", κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.Τα χρήματα του Wörgl
    Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. (Konstantinos Giannopoulos συνέχεια):

    Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς. Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών. Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:
    «Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας - Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. (Konstantinos Giannopoulos συνέχεια):

    Η επιτυχία του Wörgl
    Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.
    Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το "θαύμα του Wörgl". Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.
    Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:
    «Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: "Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933". Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. (Konstantinos Giannopoulos συνέχεια):

    Το τέλος
    Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση "νομίσματος έκτακτης ανάγκης". Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.
    (Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εξαιρετικό άρθρο.
    Θα επαναλάβω και ας γίνω κουραστικός. Υπάρχουν και άλλα εκτός από τα κυρίαρχα μοντέλλα.
    Νομίζω ότι στο σημείο αυτό, πρέπει να αναρτηθεί και το βίντεο ο χρυσοχόος Fabian που ανταλλάξαμε ιδιωτικά.
    Συμπληρωνει θαυμάσια την εξαιρετική παρέμβαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η ετοιμότητα του υπεύθυνου της σελίδας έχει παύσει να με εκπλήσσει, όπως πάντα άμεση ανταπόκριση.
    Στην εξαιρετική παρέμβαση του (συμμαθητή μας;) Κωνσταντίνου Γιαννόπουλου, που έθεσε υπόψη μας ένα εξαιρετικά πρωτότυπο και επιτυχημένο (όσο το άφησαν να λειτουργήσει) χρηματοοικονομικό πείραμα στη μεσοπολεμική Αυστρία (το οποίο, εγώ τουλάχιστον, αγνοούσα πλήρως)ήρθε να "κουμπώσει" το εξαιρετικό καρτούν για το χυσοχόο Φάμπιαν, που αναφέρεται, με εξαιρετικά επαγωγικό τρόπο, στη δημιουργία του χρήματος και στον τρόπο που ελάχιστα (άριστα όμως οργανωμένα) κυκλώματα ελέγχουν τη δημιουργία χρήματος και την απομύζηση του προϊόντος των λαών παγκόσμια.
    Το χρήμα αυτό είναι απόλυτα εικονικό.
    Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο τόκος (που είναι και αυτός σημαντικός)ούτε το γεγονός ότι αυτό δεν ανταποκρίνεται σε μιά σταθερή αξία (χρυσός, επίσης πολύ σημαντικό ζήτημα) αλλά ότι δεν ανταποκρίνεται ούτε καν στο παγκόσμια παραγόμενο προϊόν (αγαθά, υπηρεσίες) είναι το γεγονός ότι αυτό παράγεται από ένα "κύκλωμα" το οποίο βρίσκεται έξω από κάθε κρατικό έλεγχο και καθίσταται ένα "εργαλείο" με το οποίο υποδουλώνονται οι πραγματικές οικονομίες, παγκόσμια.
    Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι εκτός από την Τ.τ.Ε. και η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α. δεν υπόκειται σε έλεγχο της πολιτικής εξουσίας του κράτους στο οποίο ανήκει. Το ίδιο συμβαίνει και με την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, της οποίας η διοίκηση δεν υπόκειται σε καμία δημοκρατική νομιμοποίηση, άλλωστε το πρόβλημα της δημοκρατικής νομιμοποίησης είναι γενικότερο στην Ε.Ε. και έχει τεράστια σημασία.
    Αυτή τη στιγμή το "παγκόσμιο χρήμα" είναι απόλυτα εικονικό και πολλαπλάσιο του χρήματος που αντιστοιχείται σε πραγματικό παραγόμενο προϊόν. Ποιοί τα κατέχουν και πως το χρησιμοποιούν προκύπτει με θαυμάσιο τρόπο στην παραπάνω ιστοριούλα.
    Εάν λάβουμε υπόψη αυτή την παράμετρο θα αντιληφθούμε, πλήρως, τι σημαίνει, σήμερα, η παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία δεν οφείλεται στην τεμπελιά των Ελλήνων, γιαυτό και δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο (απλώς σε μας εμφανίσθηκε εντονότερα λόγω των δομικών προβλημάτων της οικονομίας μας, ένας ασθενής οργανισμός υποκύπτει ευκολότερα στον καρκίνο, όμως και ο υγιής δεν έχει πολλές ελπίδες)έτσι σήμερα μιλάμε για τεμπέληδες Πορτογάλους, Ισπανούς, Ιρλανδούς, Ιταλούς κ.ο.κ. να είστε βέβαιοι ότι κάποια στιγμή (πολύ συντομότερα από ότι φανταζόμαστε) θα μιλήσουμε και για τεμπέληδες Γερμανούς, όσο δεν θέλουμε να αντικρύσουμε την πραγματική ρίζα του προβλήματος.
    Αυτά τα οικονομικά συμφέροντα αφού υποδούλωσαν οικονομικά τον κόσμο, θεωρούν, τώρα, ότι μπορούν να προχωρήσουν και στην επίσημη πολιτική του υποδούλωση.
    Πρέπει να γίνουμε περισσότερο καχύποπτοι και να μην δεχόμαστε άκριτα ότι μας παπαγαλίζουν τα εγχώρια πρακτορεία.
    Η ελληνική γεωργία π.χ. αποδιαρθρώθηκε, συστηματικά, τα προηγούμενα χρόνια.
    Μας έβαλαν και ξεριζώσαμε ελαιώνες, μας έβαλαν ποσόστωση στο γάλα, έκλεισαν το εργοστάσιο ζάχαρης (δεν έχει τέρμα η απαρίθμηση) τώρα μας ζητάνε να ξεριζώσουμε αμπέλια και μας υπάγουν (μαζί με ολόκληρο τον κόσμο) στον περίφημο codex allimentaris.
    Σε αντάλλαγμα μας έδιναν επιδοτήσεις, τις οποίες δεχόμασταν ανοήτως και τις χρησιμοποιούσαμε ακόμα πιο ανοήτως, τώρα όμως που ολοκληρώθηκε η αποδιάρθρωση μας στέλνουν το λογαριασμό.
    Όλα αυτά πρέπει να έχουμε υπόψη μας σε πέντε μέρες και να είμαστε περισσότερο υποψιασμένοι.
    Σε κανένα δεν μπορώ να υποδείξω τι θα ψηφίσει, αυτό που λέω είναι ας το ψάξουμε σοβαρότερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή