ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Σάββατο 7 Οκτώβρη 2017 : H τακτική φθινοπωρινή μας συνάντηση ! Λεπτομέρειες για τη συνάντηση θα ανακοινωθούν έγκαιρα από το blog μας.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

16/8/2017 Νυμφασία Αρκαδίας : Ομιλία του καθηγητή μας Φιλόλογου κ.Κώστα Γιαννημάρα.

Με το επίκαιρο και διαχρονικό θέμα « Μετανάστευση – ξενιτειά , άλλοτε και τώρα» δόθηκε μια ακόμα πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία , χθες βράδυ – όπως κάθε χρόνο,τέτοια μέρα -  στο κατάμεστο Πνευματικό Κέντρο Νυμφασιωτών (Βυτίνα –Αρκαδίας) από τον καθηγητή μας,στο ΣΤ Γυμνάσιο Αθηνών, Κώστα Γιαννημάρα.
Στην αρχή της ομιλίας του τόνισε ότι « Στις ημέρες μας το πρόσωπο της γης φαίνεται ταραγμένο. Τα ακραία φυσικά φαινόμενα συναγωνίζεται ένα παγκόσμιο κοινωνικό φαινόμενο με επίκεντρο την Ευρώπη και όχι μόνο και που είναι η βίαιη μετακίνηση λαών προβληματισμένων, φοβισμένων, ταλαιπωρημένων…»
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους και δύο μαθητές του - από το ΣΤ Γυμνάσιο Αθηνών - οι : Παρασκευάς Γιαννημάρας (1968) και Γιώργος Πισιμίσης (1969).

ΥΓ. Πολύ σύντομα θα αναρτήσουμε το πλήρες κείμενο της ομιλίας.




Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Αθήνα, 15 Αυγούστου 2017 Ο Κώστας Γιαννημάρας με το γλυκύρρυτο λόγο του δωρίζει απλόχερα ήθος «τοις πάσι».

5-2-2017 Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ δακρυσμένος απ’την προσφώνηση του συμμαθητή μας Ηλία Γιαννιά.

              Τους ζηλεύω! Ναι, σας λέω, τους ζηλεύω! Ζηλεύω όλους αυτούς τους τυχερούς κατοίκους της Νυμφασίας, κοντά στη Βυτίνα της Αρκαδίας μας, γιατί αύριο θα εισπνέουν το καθαρό, δροσερό αεράκι απ’το ελατοσκεπασμένο Μαίναλο και θα ακούν τη θεόσταλτη μουσική που θα κινείται σαν απαλοχάδι στην ατμόσφαιρα, καθώς θα τους στέλνει ο τραγόμορφος Πάνας τις μελίρρυτες νότες απ’ τον λιονταροηρεμήστρη αυλό του.
                Αλλά πιο πολύ τους ζηλεύω, γιατί θα έχουν την ευκαιρία, τη χαρά και τη δυνατότητα να είναι μέλη του τυχερού αυτού πλήθους, που με μια θεόσταλτη πρόσκληση στο χέρι θα σπεύσει να ακούσει τη στοχαστικότατη κι επικοδομητική διάλεξη του σπουδαίου μας δάσκαλου του Κώστα Γιαννημάρα. Το θέμα του είναι μια άσβεστος λυχνία που κρατά τη φλόγα της αναμμένη εδώ και χιλιάδες χρόνια καθώς τις τύχες των αλλοδαπών, μεταναστών και προσφύγων ξεκίνησε να περιγράφει «ο τα πάντα βλέπων» τυφλός Όμηρος με την Ιλιάδα του, συνέχισαν οι Έλληνες τραγικοί με τα αθάνατα έργα τους όπως «Τρωάδες» και άλλα, τη σκυτάλη πήραν στη συνέχεια τόσοι και τόσοι άλλοι, για να φθάσουμε στη σημερινή γεωσείστικη τραγωδία των προσφύγων που τραντάζει την καθημερινότητα πολλών κρατών πάνω στον πλανήτη μας.
                Τον Κώστα Γιαννημάρα θα περιμένουμε με υπομονή τον Σεπτέμβρη, να συνεχίσουμε τις συνομιλίες μας «Αθήνησι». Γιατί αισθανόμαστε «δια βίου μαθητές του». Γιατί θέλουμε να αδειάζουμε «άσπρο πάτο» τις κύλικες των φοβερών και αστείρευτων γνώσεων του. Γιατι ο δάσκαλος έχει να μας μάθει ακόμα πάρα πολλά. Πολλά απο όλα αυτά που έμαθε μετά από επιμελείς μελέτες και πλούσια γνώση τόσων πολλών θεμάτων. Και κυρίως μετά από την πολύχρονη και ιερή του μασθητεία στον πάμφωτο και πνευματοκρατικό φιλόσοφο Ιωάννη Θεοδωρακόπουλο. Ήταν τότε που φοιτητής ακόμα έδρασε σαν σηματωρός, όταν πρωτοχαράχτηκαν οι αδρές γραμμές που είχε το σχέδιο για την ανέγερση του Έκτου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών πάνω στις κακοτράχαλες πεζούλες του μικρού λοφίσκου με τις φυλακές. Ήταν τότε -1951- που ο νεογέννητος Γιώργος Πισιμίσης, ο σημερινός πασίγνωστος φίλος μας, ανέθεσε στον δάσκαλο μας να κάνει... «οροσήμανση» του Γυμνασίου μας. Αν κάνω κανένα λάθος παρακαλώ διορθώστε με. Ήταν τότε που ο φοιτητής Κώστας Γιαννημάρας έχοντας στο χέρι την μετροταινία του μηχανικού, μετρούσε μαζί του το οικόπεδο- του οποίου ας σημειώσουμε την δωρεά απ’ τον Δήμο Αθηναίων είχε γράψει και υπογράψει ο θείος μου Κωνσταντίνος Γιαννιάς, Δικηγόρος, ως Γενικός Γραμματέας του Δήμου Αθηναίων-. Και ο νεαρός τότε Κώστας Γιαννημάρας μετρούσε και έβαζε βαμμένα με μίνιον μεγάλα λιθάρια στα όρια του οικοπέδου. Γι’ αυτό δεν θα πώ απλά ότι ο δάσκαλος απο φοιτητής είχε βάλει το λιθαράκι του για την ανέγερση του Γυμνασίου μας, αλλά θα υπογραμμίσω ότι είχε βάλει πολλά μεγάλα λιθάρια για το Γυμνάσιο μας. Και στις 3 Δεκεμβρίου 1951 στη Συνέλευση του Συλλόγου Φίλων του ΣΤ’ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών, ο πρόεδρος του Συλλόγου ανακοινοί ότι κατόπιν σχετικών ενεργειών έγινε η «οροσήμανση» του οικοπέδου... «Οποία ικανοποίησις»!!! Και η συνέχεια ήταν ανάλογη τής απ’ την αφετηρία πορείας του. Η Κλωθώ στημονιάζοντας με ιδιαίτερη φροντίδα το χρυσό νήμα τής ζωής τού δάσκαλου, μάς πρόσφερε «θεϊκό δώρο» την τοποθέτηση του στο Γυμνάσιό μας, τη διετία 1965-1966.
                Τότε δάσκαλε μας είχες μαθητές σου κι εμείς πιστεύοντας ακράδαντα οτι γενιοκρατιέσαι ολόϊσ’ απ’ τον Αριστοτέλη, σε αποκαλούσαμε «ο σοφός μας φιλόλογος». Θυμάσαι; Μα τι ρωτάω... Ας διαγραφεί η τελευταία λέξη! Γιατί εσύ δάσκαλε έχεις γράψει τα πάντα απο τότε στο σκληρό δίσκο της μνήμης σου. Δεν σου ξεφεύγει τίποτα απ’ την μαθητεία μας κοντά σου. Τότε που μια ασωτέρα κίνηση δονούσε τους παλμούς της σκέψης και του συναισθήματός σου στην άοκνη προσπάθειά σου να μεταλαμπαδεύσεις σε μας «το πυρ» των γνώσεων σου απ’ τ’ ανάμα της ψυχής σου. Το πυρ αυτό που ακόμα και τώρα ως υπερογδοηκοντούτης πλέον γηραιός σοφός ΔΑΣΚΑΛΟΣ περιμένουμε να πάρουμε τον Σεπτέμβρη που θα επιστρέψεις απ’ την ειδηλιακή Νυμφασία, την παλιά Γρανίτσα της Γορτυνίας. Και με την ευκαιρία: φέρε μας και λίγο δροσερό ιερό νερό απ’ την Νυμφασία Πηγή της αρχαιότητας.
Δάσκαλε θα πρέπει να συνεχισουμε την απ’το 1965 ιερή διδασκαλία σου με φιλολογικές συνομιλίες, σε μια εκλεκτική, ψυχική και συγγενική – αφού σε θεωρούμε πια πατέρα μας- συναναστροφή. Έχεις μια καταυγάζουσα φιλοσοφική γνώση που έχουμε ανάγκη να μας φωτίσει τις σκοτεινές ατραπούς των γνώσεών μας και επίσης έχεις και μια θρησκειολογική ενατένιση της καθημερινότητάς μας που τις αλήθειες της μπορείς να μας τις κάνεις γνωστές και να μας αναζωογονήσεις τα σχετικά μας βιώματα. Και αυτό είναι τόσο εύκολο να συμβεί αν σε ακούσουμε να ψέλνεις μυχιαίτατες   πολυφωνικές δεήσεις και δοξολογίες και ιερώτατες προσευχές όντας γνώστης της βυζαντινής μουσικής και στέλνοντας τους φιλοβυζαντινοτεχνότροπους ήχους της να ανέβουν την γαιούρανον αγία κλίμακα μέχρι τα τρισμεσούρανα, απ’όπου τρύγιζε τους ήχους του ο θεϊκός μουσικοσυνθέτης Johann Sebastian Bach για να συνθέσει τα τέσσερα μνημειώδη έργα του: Τα Κατά Ιωάννην και Κατά Ματθαίον Πάθη, το Magnificat γραμμένο για τον εσπερινό των Χριστουγέννων και τη Λειτουργία σε σι ελάσσονα.
Θεωρούμε όλοι οι μαθητές σου ότι μετά τους γονείς μας άσκησες τεράστια επιρροή στον βιοκοσμοθεωριακό μας μαραθώνιο που την πορεία του θα ακολουθούμε μέχρι το τέλος της ζωής μας, πάνω στους δρόμους του στοχασμού και της σκέψης σου. Και ιδιαίτερα εγώ θεωρώ ότι είμαι πράγματι τυχερός γιατί η ελλογιμότητά σου μου ενεχείρισε σαν αντιδώρημα δικών μου κειμένων, κάποιες απ’τις λαμπρές κατά καιρούς ομιλίες σου απ’όπου μπορώ να ερανισθώ χρυσοφόρα ψίγματα γνώσης, αλήθειας και ήθους!
Και θα’θελα να κάνω μια εξομολόγηση και να προτείνω κάτι με το θάρρος που μου έδοσε η προσφώνηση που σου έκανα στο «Άλικο» στις 5 Φεβρουαρίου 2017. Διότι μου ήρθε ‘ενα ...φλασάκι που λέμε εμείς οι νέοι... κατά το «νέοι ες αεί εσμέν». Μήπως λοιπόν θα συμφωνούσες να συνεχίζαμε την «δια βίου» εκπαίδευσή μας και να μας έκανες μάθημα ΜΙΑ ΩΡΑ κάθε εβδομάδα με... ελεύθερο θέμα; Εγώ θα παίρνω και τις παρουσίες!!!
Λοιπόν, δάσκαλε, μη ...γελάς. Γιατί η μορφή σου φωτίζεται ακόμη από μια εσωτερική φλόγα που αποδεικνύει ότι στα βάθη τού νου σου εμφωλεύει ένας πλούτος πνευματικής ενέργειας. Και αυτόν τον πλούτο, σκέπτομαι ότι καλό θα ήταν να τον φορολογήσουμε και σαν... εφορία να κρατάμε ο καθένας μας το ποσοστό μας.
Θα ήθελα- με το χέρι στην καρδιά- να μαθαίναμε σε κάθε εβδομαδιαία μας συνάντηση τις μεταφυσικές σου ανησυχίες και ό,τι άλλο μπορούμε να μάθουμε από σένα και μάλιστα χωρίς πια τον φόβο τής εξέτασης και της βαθμολογίας στο... «Ιερό Τεφτέρι» σου. Έχουμε ανάγκη- στους χαλεπούς σημερινούς καιρούς – να μας φωτίσεις με το πνεύμα τής κλασσικής ελληνικής αρχαιότητας και να μας διαποτίσεις με τις πανίσχυρες δυνάμεις τής θρησκευτικής σου ομολογίας, που είναι γεμάτες με βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική και λαϊκή παράδοση και φαντασία.
Μιά ώρα κάθε εβδομάδα θα μπορείς να μας μαθαίνεις τόσα πολλά. Και είμαι σίγουρος ότι σαν νοσταλγικά αποδημητικά πουλιά θα ξεφεύγουμε την τύρβη τής ζωής και θα μεταφερόμαστε νοερά στο Έκτο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών τη διετία 1965-1966. Τότε που μια πρωτόφαντη θεϊκή μοίρα σε έφερε στην τάξη μας και ελάμπρινες το παιδικό μυαλό μας με την πάμφωτη διδασκαλία σου, που πλημμύριζε με γνώση τον νού μας και με συναίσθημα και ήθος την ψυχή μας!
Γιατί η ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ που σε διέκρινε, όπως θα’λεγε ο Πλάτων, ξεχείλιζε απ’τις χρυσές κύλικες τής επαγγελματικής σου ευσυνειδησίας!
Αθήνα, 15 Αυγούστου 2017
Πλήρης αγάπης, σεβασμού και ευγνωμοσύνης.
Ηλίας Π. Γιαννιάς
Κτηνίατρος

«δια βίου μαθητής σου»

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Σήμερα γιορτάζει ο Παναγιώτης !



στους συμμαθητές  μας

ΑΓΚΟΡΤΣΑΑΡΓΥΡΟΔΟΓΚΑ

ΚΑΤΣΑΡΟ &  ΜΑΥΡΙΔΗ

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1961.

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΘΥΜΗΣΕΣ

            Αφιερωμένες στις τρεις κόρες μου: Την Έλενα και την Πέννυ στην Αθήνα και, στη μακρυνή Νέα Υόρκη, την Αθηνά (του Πάνου... βεβαίως- βεβαίως) Αδαμoπούλου που ξέρει πόσο τη λατρεύω και ξέρω πόσο μ’αγαπά. Με ολόψυχες ευχές, οι μουσικοσυνθέσεις της να την κάνουν πασίγνωστη σε όλη την υφήλιο.
ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1961



«ΜΗΔΕΙΑ» ΤΟΥ ΚΕΡΟΥΜΠΙΝΙ ΜΕ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ

            Βαθειά έχει χαραχτεί στη μνήμη μου, με χρυσά ανεξίτηλα γράμματα, η παράσταση τής «ΜΗΔΕΙΑΣ» με τη ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ. Σ’εκείνο το Επιδαύρειο προσκύνημα, σ’εκείνη την προσήλια πλατωσιά του θεάτρου, βρεθήκαμε είκοσι χιλιάδες θεατές- ακροατές. Τότε που μέσα στην «εκκωφαντική» σιγαλιά της πυκνοπευκόφυτης μυριοχιλιοπροσκυνημένης Επιδαύρου τα φώτα έσβησαν και μόνο ο γρύλος και το τριζόνι με το λυπητερό τους τραγούδι ήταν πια πρόθυμα να κρατήσουν συντροφιά για δυο ώρες στη θλιμένη και βαριολαβωμένη στην ψυχή, απ’την απιστία του Ιάσονα, ΜΗΔΕΙΑ. Νεκρική σιγή. Σιγή που αρμόζει στην περίσταση και που προλέγει το θανατικό που έρχεται στο παλάτι του Ιάσονα.
            Ξαφνικά τα έγχορδα σχίζουν τη σιωπή της νύχτας και σε λίγο με ένα άγριο κρεσέντο θέλουν λες να σβήσουν τους ήχους απ’τα καρφιά που στερεώνουν νοερά τη ΜΗΔΕΙΑ στο σταυρό του μαρτυρίου της. Η παράσταση της ΜΗΔΕΙΑΣ με τη ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ είχε αρχίσει. Κι εμείς οι τυχεροί, επί δύο ώρες δεν χορταίναμε να έχουμε τη γεύση της μελίρρυντης φωνής της ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΛΛΑΣ και συγχρόνως την ερμηνευτική εικόνα της θεϊκής καλλιτέχνιδας, που με περισσή έμπνευση είχε σκηνοθετήσει, σε μια σκηνοθεσία παρόμοια με αρχαίας τραγωδίας, ο φοβερός από τότε Αλέξης Μινωτής. Και είχε οδηγήσει τη ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ να πλημμυρίσει με την ιμαλαϊκής τεχνοτροπίας προσωπικότητά της την κονίστρα του αρχαίου θεάτρου, απ’ όπου έστελνε τη φλόγα του ολόλαμπρου βλέμματός της μέχρι την τελευταία –πάνω ψηλά- κερκίδα του κοίλου.
            Τότε που η φωνή της, όντας ένα σπάνιο θεόσταλτο δώρο, δημιουργούσε μια αυθόρμητη έλξη στον θεατή- ακροατή! Το λυρικό της πάθος και οι εξάρσεις στις κορώνες της, έδειχναν ότι η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ είχε σκαρφαλώσει αηδονολαλώντας σε μια απίθανη, σε μια θεϊκή εκφραστική «αριστεία», σε μια απαράμιλλη φωνητική τελειότητα. Σαν ΜΗΔΕΙΑ, χρωμάτιζε το λόγο της με ένα αίσθημα αναμίλλητο που έβγαινε καθάριο μέσα απ’τα τρίσβαθα της λαβωμένης από την απιστία του Ιάσονα γυναίκειας ψυχής της. Γι’αυτό το αίσθημα είπε κάποτε η Κική Μορφονιού: Επίδαυρος 1961. ΜΗΔΕΙΑ. Είμαστε κρυμμένες πίσω από μια κολώνα και βλέπαμε τον Ιάσονα που πήγαινε να παντρευτεί τη Γλαύκη, έχοντας εγκαταλείψει τη ΜΗΔΕΙΑ. Και τότε βλέπω τη ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ που άρχισε να δακρύζει για το κακό που τη βρήκε. Τόσο φοβερό ήταν το δόσιμό της στον ρόλο της. Αισθανόταν, ανάσαινε, ζούσε τη ΜΗΔΕΙΑ κυριολεκτικά.
            Έτσι θυμάμαι ότι έζησα κι εγώ τη ΜΗΔΕΙΑ – ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ εκείνη την «Άγια Νύχτα» στην Επίδαυρο. Εκείνη τη νύχτα που θυμάμαι ολοζώντανη ακόμα και σήμερα με πάμπολλες φοβερές στιγμές να έχουν στοιχειώσει τη μνήμη μου. Πείρα δεν είχα τότε, όντας ένα εντεκάχρονο μειράκιον και έχοντας παρακολουθήσει λίγες παραστάσεις στο Ηρώδειο και στο Εθνικό Θέατρο. Παρ’όλα αυτά, θυμάμαι και τώρα, σαν να’ταν χθες, ότι για δύο ώρες αναγάλιαζα και αισθανόμουν ότι αυτό που άκουγα απ’την ουρανόσταλτη φωνή της ήταν η «ΤΕΛΕΙΑ ΑΡΜΟΝΙΑ»! Μια φαντασμαγορική, απαστράπτουσα, αναμίλλητη προσωπικότητα απέπνεε η λατρεμένη σ’ολόκληρη την υφήλιο γοητευτική μορφή της ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΛΛΑΣ, με εκείνη τη μουσική λιτότητα και εντιμότητα, που την ανέβασαν στα ουράνια και την κάθισαν στον παγκόσμιο θρόνο της ντίβας. Και ήταν αληθινά μια ντίβα αυτή η ΜΗΔΕΙΑ, γιατί η μουσική της εκφραστικότητα ήταν ολόλαμπρη και ακόμα οι βίαιες κινήσεις της, όπως το άρπαγμα των δυό παιδιών της για να τα οδηγήσει στη σφαγή, έκοβαν την ανάσα των θεατών. Όπως ήταν φοβερή στις σκηνές που ύψωνε με δύναμη τη θεϊκή γροθιά της λες και προσπαθούσε να χτυπήσει τα μεσούρανα. Γιατί η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ δεν ήταν μόνο μια ανεπανάληπτη, μια μοναδική στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα υψίφωνος. Ήταν μαζί και μια αληθινή ηθοποιός, μια φοβερή τραγωδός. Γι’αυτό άλλωστε και η μεγάλη Κατίνα Παξινού τη λάτρευε. Με αυτές τις πρωτόγνωρες ικανότητές της η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ άρπαξε τα recitativi της ΜΗΔΕΙΑΣ και «παίζοντας και τραγουδώντας» και «τραγουδώντας και παίζοντας» εκτόξευσε την ερμηνευτική της «αριστεία» στα μεσουράνια. Κυριολεκτικά μας έκαιγε το πυρίφλογο βλέμμα της, με αιτία την οργή της για τη συμπεριφορά του Ιάσονα, τη μιζέρια για τη διάλυση του σπιτικού της και τη μάνητα για εκδίκηση όταν απ’τα τρίσβαθα της μυριολαβωμένης ψυχής της άφηνε να βγει και να ξεσχίσει, σαν αμφίστομο μαχαίρι την Επιδαύρεια νύχτα εκείνο το φοβερό: «Θεοί της κόλασης, ελάτε κοντά μου». Ήταν ένα πύρινο βλέμμα που δεν μπορούσε να σβήσει ούτε το δάκρυ απ’το θρήνο της μάννας που έχανε τα παιδιά της.
            Κι εγώ θυμάμαι – με μια ενάργεια κρυστάλλινη – ότι ήμουν μαζεμένος στο κοίλον της Επιδαύρου και κρατούσα την ανάσα μου απ’το φόβο μη χάσω έστω μία νότα απ’τη μελίρρυτη μελωδία που μας κερνούσε η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ με τις χρυσές κύλικες της εκφραστικής της τελειότητας οδηγώντας είκοσι χιλιάδες θεατές σ’ένα πανάχραντο μεθύσι μουσικής ευωχίας! Τότε που, όπως λέει ο ποιητής, «Μώγγιξε τα νεύρα μ’άφραστη γλυκάδα». Και αισθανόμουν, με μια αγνή «παιδική περηφάνεια» που μέχρι σήμερα μου βγαίνει συχνά σε πολλές εκφάνσεις της καθημερηνότητάς μου, ότι ήμουν ένας θεοσημαδεμένος τυχερός θνητός, που έβλεπε ζωντανή τη ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ, ΜΗΔΕΙΑ, στην Επίδαυρο.
            Και δεν θα ξεχάσω την «φιλικά εμπόλεμη» συμπεριφορά ενός φίλου, γνωστού πιανίστα και μουσικοσυνθέτη, ο οποίος κάποτε μου φώναξε στεντόρια: ΦΥΓΕ ΣΕ ΜΙΣΩ!!! Εγώ είμαι τόσα χρόνια μουσικός και δεν κατόρθωσα κάποτε να δω ζωντανή τη ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ έστω να βαδίζει μπροστά μου. Ενώ εσύ, που τόσα χρόνια είσαι ένας απλός διάκονος της Κτηνιατρικής Επιστήμης και όχι ένας μουσικός όπως εγώ, είχες τη θεόσταλτη τύχη να δεις ζωντανή τη ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ και μάλιστα στη φοβερή ΜΗΔΕΙΑ και το πιο τρομερό, στον ιερό χώρο της Επιδαύρου. ΦΥΓΕ. ΣΕ ΜΙΣΩ!!!
            Να ‘σαι καλά φίλε Γιάννη!
Αθήνα 6 Αυγούστου 2017 (όπως τότε)
Ηλίας Π. Γιαννιάς
Κτηνίατρος



Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Καλό μήνα , με ευχές για ένα νεογέννητο !

Ο Γιώργος Πισιμίσης παππούς

 Αποσπερού, Αθήνησι, 26 Ιουλίου 2017.
Αγαπητοί συμμαθητές του Έκτου!
Ένιωσα αποσπερού μια ανείπωτη χαρά. Έμαθα ότι ο συμμαθητής μας (του 1969) Γιώργος Πισιμίσης έγινε παππούς.
Πλημμύρισε ο συναισθηματικός μου κόσμος από ένα ολόλαμπρο φως, όπως άλλωστε αισθάνομαι σε κάθε γέννηση μιας νέας ζωής, σε κάθε εμφάνιση νέου ανθρώπου μέσα στην κοινωνία μας, δίπλα μας, κοντά μας.
Εύχομαι λοιπόν στον φίλο Γιώργο «να τους ζήσει η τσούπρα». Και απαιτώ η Κλωθώ να πλέξει με καθάριο χρυσάφι το νήμα της ζωής της και η Λάχεσις να πλημμυρίσει με καλή τύχη τη ζωή της νεογέννητης κούκλας.
Και τώρα... αναμετάξυ μας! Αποσπερού βρέθηκα απέναντι στο σπίτι του φίλου Γιώργου, όταν επέστρεψε με τη γυναίκα του από το μαιευτήριο. Τους είδα  να κρεμούν στην πόρτα ένα ποκάρι μαλλιά από πρόβατο όπως κάνουμε όλοι στην Αρκαδία αν το νεογέννητο είναι θηλυκό. Αλλά, ρε παιδιά, ο φίλος Γιώργος μου φάνηκε πολύ στενοχωρημένος βαδίζοντας δίπλα – δίπλα με τη γυναίκα του. Όμως τον... δικαιολογώ! Ξέρεις τί είναι «την σήμερον ημέραν» να κυκλοφοράς «ανά τας αγυιάς και τας ρύμας» στην επαγγελματικοκοινωνική σου καθημερινότητα, να είσαι ένας λεβέντης Αρκάς 66 μολις ετών και να σέρνεις δίπλα σου –πλέον- μια γιαγιά!!!
Γιώργαρε σε νιώθω, υπομονή!
Και πάλι «να σας ζήσει»
Ηλίας Π. Γιαννιάς.
Κτηνίατρος.

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Η Τάξη μας αποχαιρετά τον Θανάση Μπέμπη : Αντίο φίλε !

Έφυγε ο Θανάσης Μπέμπης
Ο άνθρωπος που τη δεκαετία του ’50 μας έκανε να γίνουμε πιστοί «ες αεί» στην οιονεί θρησκεία που λέγεται ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.



ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ!!!

Ήταν πριν 62 χρόνια. Είχαμε φθάσει στην τρομερή ηλικία των... πέντε ετών και είμαστε έτοιμοι για εγγραφή στη λίστα των οπαδών μιας από τις τότε μεγάλες ομάδες. Κολλημένοι κάθε Κυριακή μεσημέρι στο ραδιόφωνο ακούγαμε τις μεταδόσεις των ποδοσφαιρικών αγώνων και από εκεί «βλέπαμε» - ελλείψει TV – τα φοβερά παιχνίδια και τις νίκες του ΘΡΥΛΟΥ. Και βέβαια από εκεί «βλέπαμε» τις απιθανες ενέργειες ενός μικρόσωμου γίγαντα, ενός μοναδικού Πινόκιο, ενός αληθινού μπαλλαδόρου, ενός Θανάση Μπέμπη. Και έγινε ο Θανάσης Μπέμπης ο μέντορας για να κλείσουμε στην άδολη παιδική καρδιά μας τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο. Και ομολογώ ότι από τότε αισθανόμαστε «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ». Από τότε είμαστε «ΓΑΥΡΟΙ», δηλαδή ασυγκράτητοι, υπερήφανοι για τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ, απ’ το ρήμα γαυριώ που σημαίνει υπερηφανεύομαι, καμαρώνω, αισθάνομαι γεμάτος, χαίρομαι υπέρμετρα.
Και αλήθεια η χαρά μας έφθανε στα μεσούρανα, όταν σε λίγα μόλις χρόνια μπορούσαμε να μπούμε στο «Καραϊσκάκη» και να μας θαμπώνει με τις πανέξυπνες ενέργειές του ο Θανάσης Μπέμπης. Ο Μπέμπης που θα’λεγα «μίλαγε» της μπάλλας και αυτή υπάκουε τυφλά στις αποφάσεις του. Γιατί ο Μπέμπης είχε ένα απίθανα εύστροφο μυαλό και «χάζευε» όλους εμάς που τον θαυμάζαμε για τις ζογκλερικές του ενέργειες, βλέποντάς τον καθισμένοι στα παγωμένα ή καυτά –ανάλογα με τον καιρό- τσιμέντα του «Καραϊσκάκη». Ήταν τότε που λες μια βουκέντρα μας έκανε να τιναχτούμε απ’τις θέσεις μας για να τον αποθεώσουμε κάθε φορά που έκανε «κουτούς» τους αντιπάλους του χρησιμοποιώντας στο παιχνίδι του εκείνη των εξουθενωτική απίθανη ντρίπλα του.

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Σήμερα γιορτάζει ο Παντελής !

στον εορτάζοντα συμμαθητή μας :
ΠΑΝΤΕΛΗ ΦΑΦΑΛΙΟ