Το μοτίβο του δολοφόνου…από τον Γρηγόρη Αζαριάδη

Ο συνήθης ύποπτος και συμμαθητής μας Γρηγόρης Αζαριάδης ...ξανακτύπησε , με το 3ο Αστυνομικό του μυθιστόρημα.
Αντιγράφουμε από τους imaginistes...http://imaginistes.com/

• “…Λίγα μόλις λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, η Περσεφόνη Πετρίδου, μια ψηλή αισθησιακή

  σαρανταπεντάρα, με πληθωρικές καμπύλες και κολασμένο χαμόγελο, βγήκε από την

  πολυκατοικία επί της οδού Ήβης. Είχε περάσει δυο ώρες κουβεντιάζοντας, πίνοντας και

  συνευρισκόμενη σεξουαλικά με τον δικηγόρο Αριστοτέλη Μαρκίδη, τον έγγαμο εξηντάρη

  εραστή της. Ήταν παντρεμένη με τον κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερο αρχιτέκτονα Λάμπρο

  Πετρίδη, με τον οποίο είχαν δύο γιους, 25 και 23 ετών.

  Βυθισμένη στις σκέψεις δεν πήρε είδηση την απότομη μεταβολή του καιρού. Η

  γλυκιά φθινοπωρινή βραδιά είχε αλλάξει πρόσωπο. Ο αέρας δυνάμωσε κάνοντας τα ψηλά

  δέντρα στις δυο πλευρές του σκοτεινού δρόμου να μοιάζουν μεθυσμένοι χορευτές. Το

  τοπίο τής έφερε στο μυαλό αμερικάνικα θρίλερ χαμηλού κόστους παραγωγής. Ένιωσε ένα

  ψυχρό χάδι στην πλάτη, που παρέπεμπε σε μια απροσδιόριστη απειλή. Τάχυνε το βήμα.

  Έφτασε στο Πεζό. Άνοιξε βιαστικά την τσάντα κι έβγαλε τα κλειδιά. Εκείνη τη στιγμή,

  άκουσε έναν ανεπαίσθητο θόρυβο. Σαν κάποιος να πλησίαζε. Στράφηκε πίσω της. Ένας

  ψηλός, αδύνατος άντρας με φούτερ και κουκούλα στεκόταν απέναντι. Στο χέρι κρατούσε

  ένα περίστροφο.

  Ο άντρας την κοίταζε αμίλητος. Το παγωμένο βλέμμα του την έκανε να

  ανατριχιάσει. Τέντωσε το χέρι και την σημάδεψε. Η γυναίκα είδε την αποτρόπαιη μάσκα

  του τρόμου να την αγκαλιάζει με αόρατα χέρια κι ένιωσε τα παγωμένα δάχτυλα να

  ψαχουλεύουν τον λαιμό της.

  «Μην το κάνεις… σε παρακαλώ!»

  Τρείς πυροβολισμοί ήρθαν σαν απάντηση στην ικεσία της. Οι βολίδες σφηνώθηκαν

  ψηλά, στους μηρούς. Παραπάτησε κι έγειρε προς τα πίσω. Έπεσε πάνω στην πόρτα του

  αυτοκινήτου. Τα χέρια της υψώθηκαν αβέβαια σαν να προσπαθούσε να προστατέψει το

  σώμα της απ’ αυτό που καταλάβαινε ότι θα ακολουθούσε. Την πλησίασε λίγο

  περισσότερο. Τράβηξε ξανά τη σκανδάλη. Άλλοι δυο πυροβολισμοί χαμηλά, στην κοιλιά.

  Η Περσεφόνη γλίστρησε απαλά προς τα κάτω και σωριάστηκε ανάσκελα στον δρόμο. Ο

  άντρας πλησίασε λίγο ακόμα. Τα δευτερόλεπτα μέχρι τους επόμενους πυροβολισμούς

  αργοσύρθηκαν σαν βαριεστημένες χελώνες. Άλλες δυο βολίδες στο στήθος. Έμεινε να την
• κοιτάζει ακίνητος. Ακόμα λίγα δευτερόλεπτα. Πήγε πάνω της. Ακούμπησε σχεδόν το

  περίστροφο στο μέτωπό της. Μια τελευταία βολίδα. Εξ επαφής…”

Ο Γρηγόρης Αζαριάδης, είναι πολύ καλός φίλος των imaginistes και ένθερμος  υποστηρικτής της οργάνωσης της κοινωνίας σε μικρές αυτόνομες τοπικές ομάδες, με άμεση σύνδεση και συνεργασία ανάμεσα τους γιά την προώθηση ευρύτερων κοινωνικών θεμάτων, παρακολουθεί σε σταθερή βάση τις δραστηριότητες των Imaginistes συνεχίζει να είναι αμετανόητος εραστής των τοπικών κινημάτων και των τρόπων που δραστηριοποιούνται στις καθημερινές συνθήκες, στις γειτονιές της πόλης.

Μετά τους «Παλιούς λογαριασμού» το 2012 και την «Τελευταία παράσταση της Μαρίνας Φιλίππου» το 2013, δύο πολάρ μυθιστορήματα, με έντονη αστυνομική πλοκή αλλά και σκληρές αναφορές στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία όπου κυριαρχούν η διαφθορά και η διαπλοκή, ο Γρηγόρης Αζαριάδης γράφει «Το μοτίβο του δολοφόνου». Ένα σκληρό καθαρό αστυνομικό μυθιστόρημα με θέμα μάλλον ασυνήθιστο γιά την Έλληνική αστυνομική λογοτεχνία. Η εμφάνιση ενός ιδιόρρυθμου δολοφόνου, που ακολουθεί συγκεκριμένο μοτίβο, σηματοδοτεί ένα ανελέητο κυνηγητό από την αστυνόμο Τρύπη και την ομάδα του Τμήματος Έγκλημάτων κατά ζωής και προσωπικής ιδιοκτησίας. Στο τρίτο του μυθιστόρημα, ο συγγραφέας φλερτάρει επικίνδυνα στα σύνορα που ενώνουν μιά μεσογειακή ιστορία δολοφονιών με το προφίλ ενός απρόσωπου ψυχρού Βορειοευρωπαίου δολοφόνου.

Σήμερα γιορτάζει ο Ανδρέας !

στους  συμμαθητές  μας:

ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟ , ΠΑΡΑΒΟΛΙΑΣΗ ,

ΤΣΕΡΤΟ &  ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟ.

Ευχαριστίες του συμμαθητή μας Μανόλη Πουλή…

Αγαπητοί φίλοι,

πρώτ' απ' όλα θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου που μου δώσατε την ευκαιρία να παρουσιάσω την πρόσφατη δουλειά μου στην Αθήνα, σε φίλους και γνωστούς και φυσικά στον φιλόξενο χώρο του παλαιού μας σχολείου.

Ιδιαίτερα θα σταθώ στην παρουσία του Βαγγέλη Μπουντούνη, που πέραν από το γεγονός ότι είναι μια καλλιτεχνική φυσιογνωμία παγκόσμια αναγνωρισμένη, επέστρεψε μετά από σαράντα επτά χρόνια στον χώρο που πήρε τα πρώτα βήματα μιας κάποιας παιδείας. 

Είναι ένα γεγονός που θα πρέπει να εγγραφεί σε μελλοντικές δράσεις μας, με την οργάνωση κατάλληλων εκδηλώσεων, όπως ένα ρεσιτάλ, ή ένα σεμινάριο πάνω σε μουσικά και αισθητικά θέματα.

Σας έστειλα ήδη μια πρόταση σχετικά με μια ιδιότυπη παράσταση πάνω σε μια σκέψη του φίλου και συνεργάτη μου Γιώργου Λουτσέτη. Θα μπορούσε αυτή η "δουλειά" να αποτελέσει ένα πρωτότυπο καλλιτεχνικό γεγονός, ειδικά με την συνεργασία με τον σύλλογο κωφαλάλων, καθότι η συνεργάτης του σχήματος Κάλι Ρουμελιώτη "ερμηνεύει" με ένα πρωτότυπο τρόπο τα τραγούδια και την μουσική στην νοηματική γλώσσα των κωφαλάλων. Θα είναι μια πρόταση που ξεπερνά τα όρια μιας απλής πολιτιστικής εκδήλωσης, μια και απευθύνεται και σ' ένα κατά κάποιο τρόπο 'αποκλεισμένο" κοινό στον χώρο του ακροάματος και φέρνει πιό κοντά αυτούς τους συνανθρώπους μας με μας.

Το σχήμα διαθέτει χώρους φιλοξενίας στην Αθήνα και η μόνη οικονομική του απαίτηση είναι να καλυφθούν τα έξοδα μετακίνησης.

Σκεφθείτε το!

Μανόλης Πουλής

Ο συμμαθητής μας (1968) Βαγγέλης Μπουντούνης .Συνθέτης, κιθαριστής.

Σήμερα γιορτάζει ο Στέλιος !

Χρόνια  Πολλά !

στοv  συμμαθητή  μας

ΚΑΛΠΑΚΗ

Εικόνες από τη θεατρική παράσταση στο ΣΤ Γυμνάσιο Αθηνών, το Σάββατο 21/11.

Μεγάλη επιτυχία σημείωσαν και οι φετινές θεατρικές παραστάσεις του Θεατρικού Κύκλου (Θ. Κ.) του συμμαθητή μας Μανόλη Πουλή που δόθηκαν  στο Αμφιθέατρο του Γυμνασίου μας..

Ο Θ. Κ. παρουσίασε υπό τον τίτλο «Συνάντηση με τον Άντον» δύο μονόπρακτα του μεγάλου Ρώσου δραματουργού Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ, στο πρώτο μέρος την «Αρκούδα» και στο δεύτερο τις «Βλαβερές Συνέπειες του Καπνού».

Σην  παράσταση του Σαββάτου που ήταν κύρια για τους απόφοιτους της Τάξης μας (1969) παραβρέθηκαν και οι συμμαθητές μας : Βαρύτιμος , Ιακώβου, Γεωργάτσος, Γιαννημάρας , Κουντούρης, Πετροδασκαλάκης , Σελετόπουλος, Ζεβόλης , Αργυρός και Δόγκας

Την παράσταση τίμησε με τη παρουσία του και ο απόφοιτος του Γυμνασίου μας (1968) Βαγγέλης Μπουντούνης , διεθνούς φήμης μουσικός.

Υ.Γ ….και όπως εύστοχα σημειώνει ο σπύρος στο fb “….  παρακολουθήσαμε την ωραιότατη παράσταση από τη θεατρική ομάδα χανίων του μανώλη, όσοι δεν ήρθαν λόγω ντέρμπυ να... μας το περιγράψουνε και....ας πρόσεχαν!” Ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν τα κατάφεραν – λόγω έκτακτου κωλύματος- και η σύνταξη του blog …θερμές ευχαριστίες στον Λεωνίδα για τις πολύ όμορφες φωτογραφίες του.  

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ : Σάββατο 21 και Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015 στις 8.00 μ.μ: Θεατρικές παραστάσεις στο ΣΤ’ Γυμνάσιο Αθηνών.

Συνάντηση με τον … Άντον

        Αναρωτιέμαι πολλές φορές αν οι χαρακτηρισμοί που δίδονται στα έργα διαφόρων συγγραφέων – και που κατ’ επέκταση ακολουθούν και τους ίδιους – έχουν άμεση σχέση με την πραγματικότητα. Στην ιδιαίτερη περίπτωση που λέγεται Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ, η όλη υπόθεση μοιάζει με ένα ευρηματικά οξύμωρο σχήμα.

    Ο μεγάλος Ρώσος διανοητής, θεατρικός συγγραφέας (και να μην ξεχνάμε και γιατρός), θεωρείται δραματικός συγγραφέας, από τον αντίστοιχο χαρακτηρισμό που φέρουν όλα τα μεγάλα του θεατρικά έργα («Ο γλάρος», «Ο βυσσινόκηπος», «Ο θείος Βάνιας», «Οι τρεις αδελφές») αλλά και από τον τρόπο που αποδίδονται σκηνοθετικά στις θεατρικές σκηνές. Στον αντίποδα έχει γράψει τις θεωρούμενες φαρσοκωμωδίες του που θα δείτε απόψε («Η αρκούδα» και «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού»).

    Η διαπίστωσή μου είναι πως όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί αδικούν και τον συγγραφέα και το έργο του. Ο Τσέχωφ, διατηρώντας μιαν ανέντακτη πολιτικά στάση (σημείο μάλλον αρνητικό για την εποχή του) κατάφερε να αποτυπώσει την αποτελμάτωση της κοινωνικής ζωής της επαρχιακής Ρωσίας στα τέλη του 19^ου αιώνα, μεταφέροντάς την «υποκρισία» της, με την ελάχιστη δυνατή υποκριτικότητα επί σκηνής. (Ότι ακριβώς έκανε ο Λόρκα για την ζωή της Ισπανίας του μεσοπολέμου στα έργα του). Αυτό δεν έγινε όμως με στατικό τρόπο. Στα θεωρούμενα «δραματικά» έργα του, παραθέτει μιαν άλληλουχία κωμικών ή φαρσικών καταστάσεων με … δραματική διατύπωση, ενώ αντίθετα στις φαρσοκωμωδίες του θίγει τραγικά θέματα της πραγματικότητας, με έναν σκωπτικό τρόπο, ώστε το «νυστέρι» του διανοητή συγγραφέα να φτάσει στο μεδούλι του προβλήματος και να εκθέσει την κοινωνία ολόγυρά του.

    Πάνω σ’ αυτόν τον άξονα κινήθηκε η σκηνοθετική γραμμή που ακολουθήσαμε σαν θεατρικό σχήμα για την παράσταση. Δεν ζητάμε επιείκια στην κρίση σας, αλλά την συμβολή σας να φέρουμε σε πέρας μια αναζήτηση που θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε την έρευνα πάνω στα δομημένα κείμενα και την ουσιαστική συλλογική δράση – αυτό δηλαδή που είναι η ουσία του ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ.

Μανόλης Πουλής

Τρίπολη : 28η Οκτωβρίου 1963 !

Ο πανηγυρικός της ημέρας εκφωνήθηκε από τον καθηγητή μας κ. Κώστα Γιαννημάρα και σύμφωνα με τον σχολιασμό – εκείνης της εποχής – από τον συγγραφέα Γ. Μποτή του Τόμου "Διαχρονικοί Στοχασμοί (1961-1968)" - ήταν «...ένας λόγος μεστός με βαθύ εθνικό παλμό και φιλοσοφική σκέψη...» .

Σε επικοινωνία μαζί του, μας επιβεβαίωσε το γεγονός και συμπλήρωσε ότι εκφωνήθηκε εντός της  εκκλησίας  του Αγίου Βασιλείου την 28^η Οκτωβρίου 1963 , παρουσία της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας του τόπου . Τότε ήταν καθηγητής στο 1^ο Γυμνάσιο Τρίπολης.

Το ντοκουμέντο αυτό προσέφερε στην ιστοσελίδα μας ,ο συμμαθητής μας Γιάννης Πισιμίσης (1967) και τον ευχαριστούμε.