Έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν για τον αείμνηστο
Παναγιώτη Παλούκο , Γυμνασιάρχη στο ΣΤ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών – πριν το 1962,
όταν στεγαζότανε στο Κουκάκι – καταγόμενο από τη Νυμφασία Αρκαδίας , ιδιαίτερη
πατρίδα του συμμαθητή μας Λεωνίδα Γιαννημάρα και του καθηγητή μας κ. Κώστα
Γιαννημάρα.
Κάποια χρόνια
πριν, ο αξεπέραστος Παναγιώτης Παλούκος, ο κ. Καθηγητής, αποφάσισε να
κατέβει ως υποψήφιος Βουλευτής Αρκαδίας, με το κόμμα των Προοδευτικών, που
ηγείτο ο Σπύρος Μαρκεζίνης. Ως πρόσωπο ήταν γνωστός σε όλη σχεδόν την Αρκαδία.
Ήλπιζε σε ένα καλό αποτέλεσμα. Όμως τον πρόδωσαν οι δικοί του άνθρωποι,
περισσότερο από τους αγνώστους του. Συμπατριώτες του Νυμφασιώτες και
Ζατουνίτες, αλλά και συγγενείς του, προτίμησαν να σταυρώσουν, στο ίδιο
ψηφοδέλτιο κάποιον άλλο υποψήφιο, παρά τον συμπατριώτη τους. Αυτή τους η κίνηση
στεναχώρησε πάρα πολύ τον Παναγιώτη Παλούκο, που την θεώρησε αχαριστία, μπροστά
στα όσα είχε προσφέρει και στα δυο χωριά, και συνέταξε μια επιστολή την οποία
την δημοσίευσε. Η επιστολή του ήταν καυστική, αφού άλλωστε της έδωσε τον τίτλο:
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΙ. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της επαρχίας μας, που ήταν η «Η ΦΩΝΗ
ΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ», και στο φύλλο της 591, με ημερομηνία 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1963. Αξίζει
να την διαβάσουν όσοι δεν την ξέρουν και, πολύ περισσότερο να της δώσουν ιδιαίτερη
σημασία οι υποψήφιοι, για να γνωρίζουν τι τους περιμένει. Γιατί πολύ απλά:
«Ουδείς προφήτης στον τόπο του» ή και ακόμα: «Υπάρχουν πολλοί, αλλά μικροί
προφήτες».
