Μετά καλοκαιρινό.

Τέλος καλοκαιριού και  επιστροφή στη πραγματικότητα της πόλης....

       Επανερχόμενος από τις διακοπές και διατηρώντας μία απόσταση από την καθημερινότητα του φιλόξενου διαδικτυακού χώρου της τάξης μας, θα ήθελα να εκφράσω ορισμένα συναισθήματα μου.

Καταρχήν θα ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στον Σπύρο τον Γεωργάτσο, κύριο υπεύθυνο για την επανασύνδεση μας. Πρέπει να κατέβαλλε αρκετή προσπάθεια αρχικά. Μετά μπήκε το νερό στο αυλάκι, και τώρα ο ένας αναζητά τον άλλο σαν τους εξηρτημένους.

Ευχαριστίες και στον  Θοδωρή τον Ζαρέτο  για την διαρκή προσφορά στέγης στους αστέγους και αναξιοπαθούντες οινοπότες και τσιπουροπότες.

Πρέπει απαραίτητα να εκφράσω την μεγάλη εκτίμηση μου στον Γιώργο τον Πισιμίση, για τον συντονισμό του ιστοχώρου μας που μας κρατά σε διαρκή εγρήγορση και δεν μας αφήνει στην ραστώνη της ηλικίας μας και στην μοναξιά της.

Τέλος θέλω να εκφράσω την άπειρη ευτυχία μου που σας είχα και  σας έχω όλους.

Αυτά με τις ευχαριστίες. Τώρα θα ήθελα να παρατηρήσω ένα δύο πράγματα:

Τι έγινε ρε μάγκες, πως την έχετε δεί, προσπαθείτε να καταντήσετε ένα σάιτ αποφοίτων γυμνασίου λαχαναγορίτικο?

Τι κουβαλάει καθένας στην ψυχούλα του Θεέ μου. Το πως βρέθηκαν τόσοι λαχανοκόμοι, μπροκολιαστές και ζωοτρόφοι σε ένα αστικό γυμνάσιο, η Επιστήμη είναι ανίκανη να το εξηγήσει.

Για μας που παρακολουθούμε αμήχανοι τους αναίσχυντους και σχοινοτενείς καυγάδες σας, μας απομένει να αποφανθούμε για την ποιότητα των προϊόντων, όχι σε κανένα εξωτικό μέρος της Πελοποννήσου αλλά σε κανένα από τα γνωστά μας στέκια.

Και με την ευκαιρία θα ήθελα να επισημάνω αναφερόμενος στην καταπληκτική σχετική διήγηση του Νίκου του Κουντούρη, ότι η γωνία Αγκύλης και Πυθέου, γνωστή και σαν «ακτή Ηλία», δεν αποτελούσε μια τυχαία συμβολή οδών αλλά σημαντικό κόμβο, που η διέλευση του απαιτούσε κατά καιρούς διαβατήριο, κυρίως για τον θηλυκό πληθυσμό.

Προκαλώ τον Γιάννη τον Μερέβη, με τον οποίο έχουμε καπνίσει εκεί οι δυό μας την καπνο-παραγωγή του κάμπου του Αγρινίου, να θυμηθεί και να απαριθμήσει τους θαμώνες της γωνίας αυτής.

Ελπίζοντας στην αναζωογόνηση σας από την περίοδο των διακοπών, σας εύχομαι έναν καλό χειμώνα και ταχεία αντάμωση.

ΓΧΧ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα σχόλια σε μία ανάρτηση, είναι σαν το χειροκρότημα στον καλλιτέχνη! 

Μην διστάσετε να την σχολιάσετε αν  σας άρεσε ή όχι!

Να παίζει το τρανζίστορ....

Αναμφίβολα η δική μας γενιά μεγάλωσε με το ραδιόφωνο τρανζίστορ. Θυμάμαι σαν τώρα τον «πλασιέ» να φέρνει στο σπίτι μας το πρώτο τρανζιστοράκι μου, κάποια γιαπωνέζικη μάρκα,  μέσα στη δερμάτινη θήκη του. Και το κόστος του 150 δραχμές σε 10 δόσεις! Πρέπει να πήγαινα στην ΣΤ Δημοτικού.
         Μέχρι τότε η οικογένεια – κυρίως εμείς τα παιδιά – μαζευόμασταν γύρω από ένα ογκώδες  ραδιόφωνο της Blaupunkt με λυχνίες . Το τι καβγάδες ρίχναμε κάθε Κυριακή όταν μεταδίδονταν οι ποδοσφαιρικοί αγώνες δεν περιγράφεται. Βλέπετε ήμασταν και οι τρεις μας διαφορετικές ομάδες, οι αθεόφοβοι... Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΑΕΚ!

Με το τρανζιστοράκι ησύχασε κάπως το σπίτι .Και εγώ φανατικός ραδιοφωνατζής δεν το αποχωριζόμουνα ποτέ . Ακόμα και στο κρεβάτι το είχα κολλημένο στο αυτί μου…

Η δεκαετία του ’60 ήταν μια συγκλονιστικά δυνατή μουσική δεκαετία με τους Beatles ,στο ξεκίνημά τους. Καθώς και με άλλα συγκροτήματα από Αγγλία και  Αμερική . Επίσης με περίφημες φωνές και μελωδίες από Ιταλία και Γαλλία.

Τότε το ραδιόφωνο στην Ελλάδα γνώρισε μεγάλες δόξες. Πάρα πολλές μουσικές εκπομπές ακουγόντουσαν από τη κρατική ραδιοφωνία , τον Αμερικάνικο σταθμό (στη βάση του Ελληνικού) και τους δεκάδες πειρατικούς σταθμούς (που είχαν ξεφυτρώσει σαν τα μανιτάρια).

Στο μουσικό ραδιόφωνο εκείνη την εποχή κυριαρχούσαν ο Ν. Μαστοράκης και τα αδέλφια Σπύρος και Γιώργος Καρατζαφέρης (ο σημερινός Πρόεδρος του ΛΑΟΣ!) με τον κάθε ένα να έχει υπό την προστασία του από ένα τουλάχιστον μουσικό συγκρότημα. Ο Μαστοράκης είχε τους Φόρμινξ και τους We Five και οι Καρατζαφέρηδες τους Dragons.

Μουσικές εκπομπές στο ραδιόφωνο -που θυμάμαι -με μεγάλη ακροαματικότητα ήταν «Το λεωφορείο η Μελωδία» της Music box (Νίκης 2 απέναντι από το Ταχυδρομείο Συντάγματος στην Αθήνα και Καρόλου Ντηλ 22 στην Θεσσαλονίκη!), το «Ναι ή Όχι το μυστικό της MAD” των καταστημάτων ATHENEE (στη Σταδίου) και ο «Απίθανος κόσμος του ΤΑΜ-ΤΑΜ» της ζυθοποιίας Φιξ.

Παράλληλα υπήρχε το μουσικό περιοδικό «Μοντέρνοι Ρυθμοί» , καθώς και ένθετες μουσικές σελίδες με διαγωνισμούς και προσφορές σε οικογενειακά περιοδικά. Ένα τέτοιο περιοδικό ήταν ο «Θησαυρός» (εκείνος με τη γελοιογραφία του Πολενάκη, της Χοντρής με τον Ζαχαρία) με το οποίο συνεργαζότανε ο Ν.Μαστοράκης.

Φανατικός τότε ακροατής όλων σχεδόν των μουσικών εκπομπών του ραδιοφώνου , συμμετείχα στις ηχογραφήσεις των, στα στούντιο της Μιχαλακοπούλου (δίπλα στο Εθνικό κολυμβητήριο) και παρακολουθούσα τους μουσικούς διαγωνισμούς  του «Θησαυρού», με βραβεία δίσκους.

Τα πειστήρια της «βράβευσής μου για τις γνώσεις μου» είναι από τεύχος του περιοδικού στα τέλη του 1966, (όπως προκύπτει έμμεσα από τις στήλες «Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΙΤΛΟΣ ΤΙΜΗΣ» και «ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ SHOW»)

Διαβάζοντας προσεκτικά τη σελίδα του «Θησαυρού» θα δούμε αναφορά στα πρώτα ραδιοφωνικά βήματα του γνωστού παραγωγού Γιάννη Πετρίδη  και  του λιγότερο γνωστού Αργύρη Ζήλου.  Επίσης πάνω δεξιά διαβάζουμε το πολυαναμενόμενο κάθε φορά – τότε – μουσικό ΤOP TEN !

Γιώργος Πισιμίσης

Μουσική σελίδα από το Οικογενειακό περιοδικό "ΘΗΣΑΥΡΟΣ" .
Χρονολογείται από τα τέλη 1966