"Η Φαμέγια" Νέα κυκλοφορία Αντωνία Ζεβόλη - Νταουντάκη,

Κυκλοφόρησε σε νέα έκδοση το βιβλίο της Αντωνίας Ζεβόλη – Νταουντάκη, συζύγου του συμμαθητή μας Δημήτρη Ζεβόλη, “Η Φαμέγια”. Εκδόσεις - Εύμαρος.

Πρωτοκυκλοφόρησε το 2014 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και είχε εξαντληθεί.

Πρόκειται για μια βελτιωμένη έκδοση, ανανεωμένη , με καινούριο εξώφυλλο, άλλες διαστάσεις, με προσθήκες που έχει κάνει η συγγραφέας σε κάποια κεφάλαια, Είναι σαν ένα άλλο βιβλίο !

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

1905, στην Κρήτη, πριν την ένωση της με την Ελλάδα

Σ’ ένα ορεινό άγονο χωριό γεννιέται ένα κορίτσι σε μια πολυμελή φτωχή οικογένεια. Στα επτά της χρόνια, μετά το θάνατο του πατέρα, αναγκάζεται να γίνει φαμέγια...

“Και είχα ένα προαίσθημα πως η ζωή μου ολόκληρη ορφάνεψε, πως με περίμενε μια ζωή τρομαχτική από δω και μπρος, που δεν μπορούσα ακόμα να την φανταστώ, αλλά που θα εξαρτιόταν πια αποκλειστικά από τα δικά μου αδύναμα ακόμα παιδικά χέρια, από το δικό μου άπηχτο ακόμα μυαλό, από τον δικό μου αδιαμόρφωτο χαρακτήρα.

Κι ένιωθα πως τώρα, τώρα κι όχι αργότερα, πρέπει ν’ αποκτήσω δύναμη. Πολλή δύναμη. Δύναμη στα χέρια, στο μυαλό, στο χαρακτήρα, για ν’ αντέξω αυτά που με περιμένουν και που καταλάβαινα πως θα τ’ αντιμετωπίσω όλα μόνη μου. Εντελώς μόνη μου” έλεγε.

Και αυτά που την περίμεναν σφυρηλάτησαν το μυαλό, τα χέρια, το χαρακτήρα της στο πέρασμα των χρόνων και των γεγονότων που ακολούθησαν τη ζωή τους και τη ζωή αυτής της χώρας. Η φυγή στην Αθήνα, η δουλειά στο εργοστάσιο, η οικογένεια, ο Πόλεμος, ο Εμφύλιος, τα μεταπολεμικά χρόνια που ακολούθησαν είναι ο καμβάς όπου πάνω του κέντησε την προσωπικότητά της.

Για παραγγελίες στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας και στο http://www.evmarosbooks.gr/

 

Μία ακόμη ενδιαφέρουσα κριτική, καθώς και σχόλιο στην κριτική του Ηλία Γιαννιά , για το βιβλίο «Η Φαμέγια» της κυρίας Αντωνίας Ζεβόλη-Νταουντάκη

Α) Η κριτική.

Bαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις

Όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε.

Η ΦΑΜΕΓΙΑ της Αντωνίας  Ζεβόλη –Νταουντάκη

Η ιστορία του βιβλίου ξετυλίγεται τον εικοστό αιώνα. Ένας αιώνας γεμάτος ανακατατάξεις οικονομικές-κοινωνικές-πολιτικές. Η κοινωνική διαστρωμάτωση του πληθυσμού από τις αρχές του αιώνα μέχρι και σήμερα αρχίζοντας από την Ελληνική επαρχία όπου οι ταξικές διαφορές είναι έντονες λόγω της κλειστής κοινωνίας καθώς και η θέση της γυναίκας εξίσου υποβαθμισμένη είναι χαρακτηριστικά τα οποία διαφαίνονται ξεκάθαρα. Δύσκολοι καιροί, πιο δύσκολοι από τους σημερινούς γα να παίρνουμε κουράγιο και διδάγματα και τρόπους να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας.

Η ΦΑΜΕΓΙΑ διηγείται την ιστορία μιας γυναίκας με θάρρος και μεγαλοψυχία. Σκιαγραφεί το χαρακτήρα της μέσα από τα γεγονότα και τις δυσκολίες και προβάλλει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου πραγματική ηρωίδα των καταστάσεων και των δυσκολιών. Σήμερα είναι εύκολο να ξεφύγεις από τις κοινωνικές συνθήκες τότε ήταν δύσκολα να ξεφύγεις και να κάνεις πραγματικότητα τα όνειρά σου.

Οι δύσκολες συνθήκες σφυρηλατούν  το μυαλό,τα χέρια της, το χαρακτήρα της.Η φυγή στην Αθήνα,η δουλειά στο εργοστάσιο, η οικογένεια, ο πόλεμος, η κατοχή, ο εμφύλιος είναι το ύφασμα που ζωγραφίζονται χαρακτήρες και συναισθήματα.Τα γεγονότα της ζωής της καθώς και των ανθρώπων που την περιβάλλουν πέρα από τις αξιοσημείωτες πληροφορίες που μας δίνουν για την εποχή που αναφέρονται αποτελούν ανεξάντλητη  πηγή ιστορικής αξίας και παρέχουν διδάγματα ζωής. Διδάγματα χρήσιμα για τη σημερινή εποχή .Σήμερα τα χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ-ΑΓΑΠΗ –ΣΥΜΠΟΝΙΑ-ΑΓΩΝΑΣ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΟΛΑ ΑΝΕΞΙΤΗΛΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ.

Ένα (ακόμα) σχόλιο στην κριτική του Ηλία Γιαννιά για το βιβλίο «Η Φαμέγια» της κυρίας Αντωνίας Ζεβόλη-Νταουντάκη

Μία ευχάριστη έκπληξη ήλθε απο την θαυμάσια και μεστή κριτική του χαρισματικού Ηλία Γιαννιά, του εξαίρετου φίλου. Ο Ηλίας απεδείχθη ένα ευαίσθητο κρυφό λοτεχνικό ταλέντο. Κρατά ψηλά τον πυρσό της κριτικής του, φωτίζοντας λαμπρά την «Φαμέγια» με ένα λόγο δωρικό και μελίρροο. Ένα λόγο «απο καρδιάς». Τέτοια κριτική εκφρασμένη με νου και ψυχή θα είναι πάντα «η ευτυχία» της συγγραφέα Αντωνίας  Ζεβόλη-Νταουντάκη.

Νικόλαος Γκούμας, Φιλόλογος.

Αθήνα 15 Ιουνίου 2017

Κώστα Γιαννημάρα, καθηγητού Φιλολόγου. Σχόλιο στην κριτική του Ηλία Γιαννιά για το βιβλίο «Η Φαμέγια» της κυρίας Αντωνίας Ζεβόλη-Νταουντάκη

Όταν ένας χαρισματικός κριτικός βρεθεί ενώπιον ενός αριστουργήματος λόγου και εκθέσεως συγκλονιστικών βιωμάτων, όπως είναι η δημιουργία της αξιοτίμου κυρίας Αντωνίας Ζεβόλη, τότε η κριτική, ελεύθερη από υποκειμενικές αδυναμίες του κρίνοντος, αποτελεί μια νέα δημιουργία που παρουσιάζει στις σωστές διαστάσεις το κάλλος και την δημιουργική τελειότητα του πονήματος, το φωτίζει, το προβάλλει και το καταξιώνει στην ευρύτερη κοινωνική διανόηση. Αυτό συμβαίνει με την κριτική που επέτυχε ο αγαπητός – με λογοτεχνική ικανότητα - ιατρός Ηλίας Γιαννιάς πάνω στο αριστούργημα της κυρίας Αντωνίας Ζεβόλη.

                Ένας τρίτος παρατηρητής της αξιολόγησης αυτής, έχων καλήν προαίρεσιν, μένει άναυδος μπροστά στο τέλειο «κατ’ άμφω».

Και το μόνο που απομένει είναι να χαρίσει ολόψυχα ένα εύγε για την συγγραφέα Αντωνία Ζεβόλη και ένα εύγε για τον κρίναντα Ηλία Γιαννιά.

Κώστας Γιαννημάρας

Φιλόλογος

Αθήνα, 25 Μαϊου 2017

O συμμαθητής μας (1968) Ηλίας Γιαννιάς ενώ προσφωνεί τον καθηγητή μας κ. Κώστα Γιαννημάρα, στη κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας μας (5/2/2017)  όπου και του απονείμαμε  τιμητική πλακέτα.

«Η ΦΑΜΕΓΙΑ» : Κριτική βιβλίου από τον Ηλία Π. Γιαννιά

«Η ΦΑΜΕΓΙΑ» της Αντωνίας Ζεβόλη – Νταουντάκη

ή

«Δυό μήνες με συντροφιά μου την Τόνια Ζεβόλη».

Είμαστε πραγματικά περήφανοι οι Απόφοιτοι του ΣΤ’ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών, γιατί στην «οικογένειά μας» ανήκει και μια καταξιωμένη συγγραφέας. Όχι, βέβαια ότι είχαμε την ... τύχη τη δεκαετία του ’60 να φιλοξενούμε στις τάξεις μας και ... μαθήτριες. Τα «μεικτά» λειτούργησαν αργότερα. Όμως η αξιόλογη αυτή συγγραφέας είναι η Αντωνία Ζεβόλη – Νταουντάκη, σύζυγος του συμμαθητή μας Δημήτρη Ζεβόλη.

Την Τόνια τη γνώρισα «τυχαία» στις 5 του Φλεβάρη στο «Άλικο» στου Ψυρρή, στη μάζωξη που κάναμε 80 νοματαίοι, για να τιμήσουμε τον σεβαστό μας δάσκαλο Κώστα Γιαννημάρα. Και λέω «τυχαία», γιατί πραγματικά το φλουρί της πίτας του 2017 ήταν ο κλήρος που είχε ορίσει η θεά Λάχεση για μένα και το δώρο για τα «βρετίκια» ήταν το βιβλίο της Τόνιας Ζεβόλη «Η Φαμέγια». Στην ολιγόλεπτη γνωριμία-συνομιλία μας αισθάνθηκα να δίνω πάλι πτυχιακές εξετάσεις, όταν στο δεύτερο φύλλο του βιβλίου της μου έδειξε μια φωτογραφία της εποχής «εκείνης» και με ρώτησε «τί βλέπω». Με δέος της απάντησα ότι μπροστά σε ένα «πλινθόκτιστο φτωχικό» ένας άντρας και τρεις γυναίκες έλαμπαν κυριολεκτικά με μιά λάμψη «ψυχικού πλούτου» που ακτινοβολούσε το βλέμμα τους, όπως ατένιζαν το φωτογραφικό φακό, ντυμένες τόσο προσεκτικά και καθισμένες γύρω από ένα τραπεζάκι στρωμένο μ’ ένα πάλλευκο, σαν αγνή ψυχή, νεραϊδοκέντητο τρίχαπτο. Και κάτω το χώμα της αυλής.

Έτσι γνώρισα την Τόνια. Έτσι πρωταντίκρισα τη Φαμέγια, την Ευτυχία απ’ τα Μαράλια της Κρήτης κι έτσι λάτρεψα την Ευτυχία, γιατί μου θύμιζε την μάνα μου την Ελένη, απ’ τα Γιοκαρέϊκα κοντά στην Τρίπολη. Στην αρχή με είχε επηρεάσει η γλυκιά μορφή που έχει βάλει η συγγραφέας στο εξώφυλλο του βιβλίου της. Και μετά με συνεπήρε ο τρόπος γραφής της, ο λόγος της. Που έρχεται να εισβάλλει θριαμβευτής στα τρίσβαθα της ψυχής μας και σαν μητρική αγκαλιά να απαλύνει με το χάδι του κάθε μας κύτταρο που έχει απομείνει ζωντανό στο σκληρό καθημερινό μας αγώνα για πίστη στην ζωή, για ηθική, για λευτεριά. Η κυρία Ζεβόλη σμιλεύοντας με ιώβεια υπομονή το λόγο της, σαν τον λαξευτή της πέτρας που κάνει το μάρμαρο να μιλάει, μας χαρίζει απλόχερα το απαύγασμα των γνώσεών της και τον πλούτο της ψυχής της. Άλλοτε ο λόγος της πλέκει τον ιστό μιας σιωπηλής δραπέτευσης απ’ τα Μαράλια στο φευγιό για την Αθήνα, μέσα στο μαύρο σκοτάδι της νύχτας με μοναδικό φως τη στίλβη των άστρων, καθώς ήθελε να προλάβει να φθάσει στον Κάντανο «πριν το ηλιοφίλημα στης ροδαυγής την πάχνα». Και άλλοτε ο λόγος της στεντόρειος και ηρωικός τραντάζει συθέμελα, σαν πεντοζάλης, την ελληνική γη, μιλώντας για εθνική συνέχεια και λευτεριά στις σελίδες της που περιγράφει τον αγώνα κατά των Γερμανών ή τα δραματικά χρόνια με το πυροκόχλασμα του εμφύλιου.

Δευτέρα 16 Μαΐου 2016 : Παρουσίαση του βιβλίου " Η ΦΑΜΕΓΙΑ"

Εικόνες από τη παρουσίαση του βιβλίου « Η ΦΑΜΕΓΙΑ» της Αντωνίας Ζεβόλη – Νταουντάκη.

Στη κατάμεστη αίθουσα εκδηλώσεων των εκδόσεων Γαβριηλίδη (Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκη), χθες Παρασκευή  βράδυ (13/3), έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Η ΦΑΜΕΓΙΑ» της Αντωνίας Ζεβόλη – Νταουντάκη , συζύγου του συμμαθητή μας Δημήτρη Ζεβόλη.

Στη παρουσίαση μίλησαν με θερμά λόγια για το πραγματικά εξαιρετικό βιβλίο (506 σελίδων!) ο γνωστός δημοσιογράφος Στέλιος Ελληνιάδης και ο κριτικός βιβλίων και δημοσιογράφος Νίκος Κουρμούλης. Διαβάστηκαν πολύ συγκινητικά αποσπάσματα από το βιβλίο και ακολούθησε διάλογος με τους παρευρισκόμενους.

Στη συνέχεια και για να …εμπεδώσουμε ό,τι ακούσαμε, επισκεφτήκαμε γνωστό μεζεδοπωλείο της περιοχής για ένα κρασάκι !

Καλοτάξιδο το βιβλίο !

"Η ΦΑΜΕΓΙΑ " της Αντωνίας Ζεβόλη !

Μόλις κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο της Αντωνίας Ζεβόλη - Νταουντάκη δικηγόρου και συζύγου του συμμαθητή μας Δημήτρη Ζεβόλη , με τίτλο "Η ΦΑΜΕΓΙΑ".

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου γράφει :

"1905, στην Κρήτη, πριν την ένωσή της με την Ελλάδα.

Σ’ ένα ορεινό, άγονο χωριό γεννιέται ένα κορίτσι σε μια πολυμελή, φτωχή οικογένεια. Στα επτά της χρόνια, μετά το θάνατο του πατέρα, αναγκάζεται να γίνει φαμέγια.

 «Και είχα ένα προαίσθημα πως με περίμενε μια ζωή τρομαχτική από δω και μπρος, που θα εξαρτιότανε πια αποκλειστικά από τα δικά μου αδύναμα ακόμα παιδικά χέρια, από το δικό μου άπηχτο μυαλό, από το δικό μου αδιαμόρφωτο χαρακτήρα.

Κι ένοιωθα πως τώρα, τώρα όχι αργότερα, πρέπει να αποκτήσω δύναμη. Δύναμη στα χέρια, στο μυαλό, στον χαρακτήρα, για να αντέξω αυτά που με περιμένουν και που καταλάβαινα πως θα τα αντιμετωπίσω όλα μόνη μου. Εντελώς μόνη μου», έλεγε. 

Και αυτά που την περίμεναν σφυρηλάτησαν το μυαλό, τα χέρια, τον χαρακτήρα της στο πέρασμα των χρόνων και των γεγονότων που ακολούθησαν τη ζωή της και τη ζωή αυτής της χώρας. Η φυγή στην Αθήνα, η δουλειά στο εργοστάσιο, η οικογένεια, ο πόλεμος, η κατοχή, ο εμφύλιος, τα μεταπολεμικά χρόνια που ακολούθησαν, είναι ο καμβάς που πάνω του κέντησε την προσωπικότητά της."