Ο ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣ
«Το χουνέρι του Αριστοφάνη» παιγμένο απ’τον θεοπάλαβο Ηλία Γιαννιά τη
βραδυά για την κυρία Ξένου και τον φίλο Γιώργο Διονέλη.
Ρε παλιοκαθήκια -που λέει και ο
φίλος μας ο Γιώργος Διονέλης- γειά σας!!!
Επειδή σεβαστήκατε την ηλικία μου
και τα άσπρα μου μαλλιά προχθές το βράδυ που πήγαμε στη Ρούμελη! της ... Νέας
Σμύρνης θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που ανεχθήκατε τις τρέλλες ενός ΕΙΚΟΣΑΧΡΟΝΟΥ
παλαβού που βρέθηκε «ως εξ ουρανού» αναμετάξυ σας!
Και πρώτον και καλλίτερον να ξέρουμε
όλοι μας ότι τρία πράγματα αξίζουν στη ζωή:
Πρώτον
η ΥΓΕΙΑ. Δεύτερον η ΥΓΕΙΑ. Και τρίτον η ΥΓΕΙΑ.
Και δεύτερον και καλλιτερότερον ή
«κάλλιστον» όπως λέει ο σοφός Κώστας Γιαννημάρας να σας πω πως αισθάνθηκα
βγαίνοντας και κάνοντας τα πρώτα βήματα στο παλκοσένικο, στο γνωστό –πια- «Θέατρο Ρούμελη».
Είχα ψοφήσει στα γέλια κάτω από το... μουστάκι μου και
σφιγγόμουν να μη... μαρτυρήσω την... ταυτότητά μου. Η αποθέωση ήρθε, όταν
έβλεπα όλο το... φιλοθεάμον κοινό να βάζει
το χέρι στην τσέπη, για να βγάλει και να μου δώσει ένα ευρώ. Δέχομαι και δίευρα!
Μάλιστα ένας συμμαθητής μας, καλή του ώρα, λυπήθηκε την... κατάντια μου και μου
«ενεχείρισε» ΠΕΝΤΑΕΥΡΩ!!! «οποία ΤΥΧΗ».
Αλλά, ρε παιδιά (ΝΑΙ! ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ
ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ! ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ), το
πρόβλημά μου ήταν μεγάλο, όταν σαν πρωτάρα (συγνώμη, σαν πρωτάρης ήθελα να πω,
αλλά σήμερα ψηφίζεται στη ΒΟΥΛΗ το γνωστό νομοσχέδιο κι εγώ είμαι στο ψάξιμο
–αφού είμαι πάνω από 15 χρονών- και ψάχνω πού να με κατατάξω) λοιπόν σαν
πρωτάρης πάνω στη σκηνή είχα τράκ μεγάλο, όταν έβλεπα τις γυναίκες σας να
ανοίγουν τις τσάντες τους, να βγάζουν το πορτοφολάκι τους και με... αβρότητα,
να μου δίνουν το ευρώ τους. Ήταν... Αριστοφανική αποθέωση. Κι αυτό το εισέπραξα
απ’τις γυναίκες σας –να ‘ναι καλά- που τις ευχαριστώ και τις αγαπώ όλες με όλη
την ΑΔΟΛΗ ΨΥΧΗ, που κάποιοι από εσάς την έχετε γνωρίσει καλλίτερα, γιατί με
ξέρετε πιο καλά, όπως ο φίλος μου ο Αποστόλης Χατζίρης, ο φίλος μου ο Σταμάτης
Κουσουρής και η φίλη μου η Τόνια Ζεβόλη.
Το... χουνέρι λοιπόν του Ηλία- Αριστοφάνη
συνεχιζόταν με τις τυπικές κυρίες και το ευρώ τους και φθάσαμε στην ατάκα που
είπε άλλος πρωταγωνιστής του θιάσου σε άλλον δίπλα του «Δώσ’του, δώσ’του ένα
ευρώ κι εσύ να πάει στην ευχή, να τον διώξουμε, να ηρεμήσουμε επιτέλους!