Λίγα λόγια για τον Μανόλη...

Ωστόσο γέρνουν

κάτω απ΄ το βήμα του θεού

τα κυκλάμινα.

Σεφέρης

Τον Μανόλη δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω ουσιαστικά την περίοδο της (συν)μαθητείας μας, ήταν στο δεύτερο τμήμα, κάπως είχα ακούσει το όνομά του και λίγο τον ήξερα οπτικά.

Τον γνώρισα πραγματικά (μαζί και με άλλους εκλεκτούς φίλους) τον εκτίμησα σε ιδιαίτερα βαθμό και τον αγάπησα, όταν ο Σπύρος κτύπησε το κουδούνι, για να ξαναρχίσουν τα μαθήματα της τάξης του ’69 του Στ΄ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών.

Μιλώντας, με τον Σπύρο Παρασκευή βράδυ μου ανέφερε για τα πρόσφατα προβλήματα της υγείας του Μανόλη και είχα σκοπό την επόμενη να του τηλεφωνήσω για να μιλήσουμε.

Με πρόλαβε, νωρίς το πρωί,το οδυνηρό νέο.

Κάθε τέτοιο άγγελμα, για οποιονδήποτε άνθρωπο, είναι οδυνηρό.

Για τον Μανόλη ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται μιας πάγιας αξίας, αυτής που δικαιούται κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, σαν ένα είδος «πάγιου τέλους».

Ο Μανόλης όμως ήταν από εκείνα τα σπάνια άτομα που έχουν, στην διαδρομή τους, πολλαπλασιάσει αυτό το «πάγιο τέλος» και αφήνουν σαν παρακαταθήκη ένα τεράστιο κεφάλαιο.

Ο Μανόλης στην ζωή του είχε μια σύζυγο και μία ερωμένη.

Την σύζυγό (την επιστήμη του μηχανικού) την τίμησε με εντιμότητα, συνέπεια και δημιουργικότητα.

Στην ερωμένη του όμως (την θεατρική ΤΕΧΝΗ) θα μπορούσαμε παραφράζοντας τον μεγάλο συμπατριώτη του πούμε ότι «έθεσεν εις την υπηρεσίαν αυτής όλον το πυρ το οποίον είχε μέσα του, κάθε δύναμιν ψυχικήν και σωματικήν».

Σε όλη την διάρκεια του επαγγελματικού του βίου ιερουργούσε, παράλληλα, στο βωμό της μεγάλης αγαπημένης και όταν βρέθηκε συνταξιούχος, στην ηλικία που για τους πολλούς αποτελεί διάστημα απόσυρσης και μαρασμού, ο Μανόλης, ως ες αεί έφηβος, απελευθερώθηκε και προσέφερε όλον εκείνο τον πλούτο που διέθετε στην ΤΕΧΝΗ, στους φίλους, στην πόλη, στους συνανθρώπους.

Δυστυχώς ήταν πολύ μικρό αυτό το χρονικό διάστημα, ο Μανόλης ήταν πολύ νέος και πάρα πολλά είχε να δώσει ακόμα.

Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθούν συνεχιστές.

Όπως και αν έχει, για όλους εμάς που είχαμε την μεγάλη τύχη να τον γνωρίσουμε, θα ζει μαζί μας, όσον χρόνο μας απομένει.

Δημήτρης Ζεβόλης   

Μεγάλη απώλεια για τη Τάξη μας ! « Έφυγε» ξαφνικά ο Μανόλης Πουλής ….

Ένας δικός μας άνθρωπος , ένας άνθρωπος του πολιτισμού και της τέχνης, ο Μανόλης Πουλής έφυγε ξαφνικά από τη ζωή τα ξημερώματα του Σαββάτου.

«Εραστής» του Θεάτρου, ο Μανόλης είχε βάλει το δικό του λιθαράκι στα Χανιώτικα πολιτιστικά δρώμενα, ανεβάζοντας, μέσω του «Θεατρικού Κύκλου», σημαντικές θεατρικές παραστάσεις καθώς και πολιτιστικές – μουσικές εκδηλώσεις στην αίθουσα «Μάνος Κατράκης» που είχε δημιουργήσει στην περιοχή της Χρυσής Ακτής.

Σημειώνεται ότι ο Μανόλης ήταν Πολιτικός μηχανικός και εργαζόταν, επί σειρά ετών, στην Τεχνική Υπηρεσία Δήμων και Κοινοτήτων (Τ.Υ.Δ.Κ.) της Ν.Α Χανίων.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει στον Άγιο Λουκά Χανίων, την Τρίτη 21/3 στις 16.30.

Καλό σου ταξίδι Μανόλη μας …

ΥΓ  Φωτογραφίες από την τελευταία παράσταση του ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ του – σε σκηνοθεσία του Μανόλη  για τους συμμαθητές του  - στο Αμφιθέατρο ΣΤ Γυμνασίου μας,  στις 18/2 με το έργο « Ένας ταξιδιώτης» του Μωρίς Ντριόν…

Έκλεψαν... την παράσταση, οι String Demons στο ΙΛΙΟΝ PLUS (10/3/2017) !

Πρόκειται περί... κλέφτες!!! Ναί, σας λέω, είναι κλέφτες!

Φαίνονται καλά παιδιά, αλλά τα φαινόμενα απατούν. Το άκουσα και από άλλους να λένε ότι τα δύο αυτά παιδιά «έκλεψαν την παράσταση». Έρριξα την ματιά μου κι εγώ δεξιά-αριστερά να καταλάβω πώς έκλεψαν κοτζάμ παράσταση και πού θα την πάνε... Μάταιος κόπος. Άλλωστε εγώ ένας απλός... βοσκός είμαι. Δεν έχω τις γνώσεις να... εκφέρω γνώμη. Η κλοπή φαίνεται έγινε χωρίς να πάρω είδηση...

            Και να πεις ότι δεν έχουν καλούς γονείς... Και ο φίλος μας ο Βαγγέλης και η γλυκειά του Μάρω είναι χαρακτήρες άψογοι. Αποκλείεται να μην ανέθρεψαν σωστά τα παιδιά τους. Και όμως στο τέλος  ο κόσμος το σιγομουρμούριζε «τα δύο παιδιά έκλεψαν την παράσταση». Το μόνο που διαπίστωσα εγώ ήταν ότι το αγόρι είχε κλέψει σίγουρα το ξύλο από το τσέλο, γιατί έπαιζε μόνο με το μεταλλικό σκελετό του. Αλλά τι σκάω για ξένιες έννοιες;

            Εγώ πριν λίγες ώρες πήγα σε μία παράσταση για να δώ και να ακούσω ειδικά τον Κωσταντίνο και την Λυδία. Και ευφράνθηκε η καρδιά μου ακούγοντας το απόσταγμα απο τις νότες που τόσο απλόχερα μας χάρισαν τα δύο «παιδιά μου», τα δύο «παιδιά σας», τα δύο παιδιά του Βαγγέλη και της γλυκειάς Μάρως. Είναι οι πασίγνωστοι πια «String Demons», οι «Δαίμονες των εγχόρδων». Η μουσική τους με έντονη Stringdemon-ική σφραγίδα άγγιξε τα τρίσβαθα της καρδιάς μας. Τα δοξάρια τους άστραψαν κάτω απ’ τον χαμηλό φωτισμό της άκρης της σκηνής και η δαιμονική μουσική τους ήταν η αιτία που συχνά το χειροκρότημα και τα «Μπράβο» των θεατών έπιαναν «κόκκινο». Πρόσφεραν ένα απίθανο κοκτέιλ, πού περιείχε συστατικά απο heavy metal, κλασσικές φόρμες και παραδοσιακή μουσική. Υπήρξαν στιγμές που έμοιαζαν με δαιμονισμένο ντουέτο, καθώς έβλεπες τον Κωνσταντίνο έτοιμο να εκραγεί χαρίζοντας ένα ρόντο που κάλπαζε στα κομμάτια που έπαιζαν και μια Λυδία, που την έχανες καθώς έτρεχε απ’ την μια άκρη της σκηνής στην άλλη, σαν αερικό, κρατώντας ένα βιολί που σίγουρα τις χορδές του άγγιζε με τα ακροδάχτυλά του απο ψηλά ο θεός Απόλλων.

            Το πληθωρικό τους ταλέντο και η σιγουριά τους ότι η έξοχη ερμηνεία τους θα είναι αψεγάδιαστη, τους έδωσε την χαρά να είναι στο τέλος υπερήφανα για τη μουσική βραδυά που μας χάρισαν. Αυτά τα δύο παιδιά σε μια υπέροχη συνεργασία μας γέμισαν τις κύλικες της μουσικής μας με υπέροχες μουσικές μελωδίες, ικανές να ξεδιψάσουν τελικά τις διψασμένες για εξαίσια μουσική ατραπούς της ακοής μας. Η θαυμάσια συνεργασία τους συχνά απεικονίστηκε τόσο έντονα, όταν πλησίαζαν τα πρόσωπα τους και το βλέμμα τους κυριολεκτικά πετούσε σπίθες. Έδειψαν μια μουσική επάρκεια αξιοπρόσεκτη, χαρίζοντάς μας μια μουσική που περιείχε τόσο διαφορετικό ρεπερτόριο, καθώς ξεκινούσαν με μια τρυφερότητα που αβίαστα μας προσέφερε η Λυδία με το βιολί της και συχνά κατέληγαν σε ένα ηφαιστειακής έκρηξης ηχητικό κρεσέντο τους Κωσταντίνου με το τσέλο του. Τα ηχοχρώμματά τους τέλεια εναρμονισμένα με τον ψυχισμό που εξέφραζε ο λυρικός λόγος, απλώνονταν θαυμάσια πάνω στο λευκό πανί του καραγκιοζοπαίχτη, λες και εκείνη την στιγμή τα ζωγράφιζε το χέρι ενός θεοφώτιστου ζωγράφου.

            Είναι πράγματι δύο παιδά με αστείρευτο ταλέντο!!!

            Η μουσική τους άγγιζε τις ψυχές μας, όταν συνόδευαν τα λόγια στα τραγούδια του Καραγκιόζη και άλλοτε μας ύψωνε στα ουράνια, καθώς κρατούσαν το μουσικό υπόβαθρο στα λόγια που τραγουδούσε με τόσο πάθος η Κατερίνα Στανίση. Το πασίγνωστο «Σ’ έχω κάνει Θεό» της κυρίας Στανίση, το μετέτρεψαν σε τεράστιο μουσικό δημιούργημα, δίνοντας θεϊκή μουσική από το τσέλο του ο Κωσταντίνος και απο το βιολί της η Λυδία. Με αυτή την θαυμάσια μουσική έκλεισε η βραδυά της παράστασης στο Ίλιον Plus.

            Ο Κωσταντίνος και η Λυδία τελικά, μην ανησυχείτε, δεν ήταν κλέφτες. Απλά «έκλεψαν την παράσταση».

Γι’ αυτό ας δεχθούν τις πιο θερμές ευχαριστίες μας απο καρδιάς!!!

Ηλίας Π. Γιαννιάς

06.10’ ξημέρωμα Σαββάτου 11 Μαρτίου 2017

Δευτέρα 12 Ιουνίου 2017 στις 8.00 μ.μ. ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΝΗΣ- ΜΑΡΩ ΡΑΖΗ - STRING DEMONS & ΟΙ ΚΙΘΑΡΙΣΤΕΣ ! Μεγάλη συναυλία στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς !

Μετά την πρόσφατη (4/3) μαγευτική συναυλία των στην Ιταλία, σε συνέχεια των επιτυχημένων συναυλιών των στη Κύπρο (5 & 6 /1) και της κορυφαίας των πέρσι (16/9) στο κατάμεστο από 5.000 θεατές Ηρώδειο Θέατρο (μαζί με 100 και πλέον κιθάρες και 5 παιδικές χορωδίες !) ο συμμαθητής μας ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΝΗΣ με τη ΜΑΡΩ ΡΑΖΗ  - STRING DEMONS και ΟΙ ΚΙΘΑΡΙΣΤΕΣ , θα δώσουν μια μοναδική συναυλία στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη της οδού Πειραιώς, την Δευτέρα 12 Ιουνίου στις 8,00 μ.μ.στο πλαίσιο του εορτασμού των 60 χρόνων των ΦΙΛΩΝ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΕΝΑΚΗ.

Υ.Γ Λεπτομέρειες για τη συναυλία (πρόγραμμα , προσκλήσεις) σε νεώτερη ανάρτησή μας.

Μάθημα 56ο πρώτη στάση των επιμελών...

 ....η μονή ζαράκα δεύτερη το μουσείο στυμφαλίας εξαιρετικό ο δάσκαλος μας είπε αρκετά ικανοποιητικά τα πήγαμε κίτρινη κάρτα ο λάκης και ο τζοβάνι στη συνέχεια λίμνη δόξας μαγευτική και το μεσημέρι στο πνευματικό κέντρο "τρίκρηνα" όπου αναλύσαμε με μαθηματικούς όρους την τεχνική των μινύων και πως σκάβανε αρίστευσε ο νέος φέρελπις μαθητής στέλιος που ανεδείχθη σε απόστολο παύλο του δάσκαλου ! ο λάκης ιούδας και πολύ !!!
επιστροφή από το μαγευτικό κιάτο με καφέ και γαλακτομπούρεκο στο βουστάσιο ( τυχαίο;;;) όπου βγήκανε οριστικά συμπεράσματα που θα ανακοινωθούν soon οι τυχεροί επιμελείς της ημέρας elpinoras κ. σπύρος τ. λάκης χ. μήτσος α. λέων γ. george χ.κώστας σ. νίκος κ. λάκης σ.(έφαγε 2 ευρώ από τον λέων στο καφέ) ρένος α. τζοβάνι γ. ο ταλαντούχος στέλιος κ. et moi ελάμπρυναν την παρέα οι απόφοιτες της σχολής μωραϊτη μαρία αγγελική μαρία και ντίνα νάμαστε καλά να ξαναπάμε !

Σήμερα γιορτάζει ο Θόδωρος !

στους  συμμαθητές  μας

ΖΑΡΕΤΟ & ΣΤΑΛΙΚΑ.

Κριτική της θεατρικής παράσταση "Ένας ταξιδιώτης" , σε σκηνοθεσία Μανόλη Πουλή.

    Ηλίας Π. Γιαννιάς

«Ένας ταξιδιώτης» του Μωρίς Ντρυόν

ή πως ντυμένος κοσμοπολίτης κερδίζεις σε ένα τέταρτο είκοσι εκατομμύρια λιρέτες.

Πριν από λίγες ώρες στην Αίθουσα Τελετών του Σχολείου μας στη στάση Βαρυώτη, παρακολουθήσαμε μια πλήρη από κάθε άποψη παράσταση. Εκεί ανέβηκε το έργο «Ένας ταξιδιώτης» του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα, Ακαδημαϊκού, Βουλευτού και Υπουργού Μωρίς Ντρυόν. Ο Ντρυόν διέθετε μια ολοφάνερη οξυδέρκεια που τον οδήγησε να παρεισφρήσει χωρίς κόπο στην ανθρώπινη φύση και τις διαφοροποιήσεις των χαρακτήρων, με τα σφάλματα και τις παρεκτροπές τους, καταδικάζοντας, σατιρίζοντας και διαπομπεύοντας τους για τα λάθη και τις πλάνες τους. Παρέδωσε στην αιωνιότητα ζωγραφισμένο με την γραφίδα του τον Σπινέτα χαρίζοντας του μια εξυπνάδα χωρίς προηγούμενο. Και κατορθώνει αυτός ο ευφυέστατος Γάλλος να προσφέρει στον σημερινό θεατή την ψυχική ευτυχία, μαζί με την λαϊκή σοφία.

Μια σχετική κριτική παρουσίαση της παράστασης θα προσπαθήσω να σας δώσω σε λίγο. Και παρακαλώ να είσθε επιεικείς, διότι εγώ ένας απλός Κτηνίατρος ήμουν και δεν είχα ειδικές γνώσεις στη θεατρολογία. Η κριτική μου θα βασισθεί σε μερικές χιλιάδες παραστάσεις που έχω δει στη ζωή μου, από την Μαρία Κάλλας «Μήδεια» στην Επίδαυρο όταν ήμουν μόλις 11 ετών, μέχρι σήμερα που είμαι… 37… ε, καλά 47… Εντάξει μωρέ 57… ούφ με φάγατε ΝΑΙ 67 ετών και παππούς!!! Κι αν ομολογεί ο ταξιδιώτης στο έργο του Ντρυόν: Είναι πολλές φορές σκληρό να έχεις καλλιτεχνική ψυχή και να την σέρνεις σ’ αυτόν τον κόσμο μέσα σε μια τραπεζική τσάντα. Εγώ θα διαφωνήσω και θα διατυμπανίσω ότι είναι ευτυχία να φέρεις την καλλιτεχνική σου ψυχή μέσα στην ιατρική σου τσάντα μαζί με τα εργαλεία και τα φάρμακα που όλη την ημέρα σε βοήθησαν να παλέψεις ώστε να κρατήσεις υγιή τα ασθενή ζωάκια σου.