Δευτέρα 6 Ιουνίου 1966 ! Έγραψαν για εμάς…

Η καινούργια γενιά.
Από την εφημερίδα “ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ”, της 6^ης Ιουνίου 1966 , τότε που : “ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ Ο ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΕΓΕΜΙΣΕ ΧΘΕΣ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΕ ΜΕ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΔΕΙΞΕΙΣ “.

Ψάχνοντας αυτές τις μέρες το σχολικό μου αρχείο- που διατηρούσα στο πατρικό μου σπίτι - βρήκα το πάρα κάτω ενδιαφέρον ρεπορτάζ της εφημερίδας για τις σχολικές επιδείξεις της χρονιάς εκείνης στο Παναθηναϊκό Στάδιο , που όπως πάντα συμμετείχε και το Γυμνάσιό μας.

Το είχα αποκόψει από το υπόλοιπο σώμα της εφημερίδας και το φύλαξα, διότι αφενός γινόταν αναφορά στη συμμετοχή του ΣΤ Γυμνασίου μας και αφετέρου σαν ενθύμιο της τιμητικής συμμετοχής μου, στην τότε ομάδα των επιδείξεων (…για νάχουμε κάτι να δείχνουμε μετά από 50 σχεδόν χρόνια !). Τη χρονιά εκείνη, η ομάδα των επιδείξεων του Γυμνασίου μας συγκροτήθηκε από συμμαθητές της Τάξης μας  και συμμαθητές μας από την Τάξη 1968.

Τώρα πια είμαι σίγουρος ότι η κλασσική μας φωτογραφία, από τις επιδείξεις στο Παναθηναϊκό Στάδιο, που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου “ Η Χρυσή Βίβλος του  αθλητισμού” του Νικ. Νταρή , είναι του έτους 1966 και όχι του έτους 1968 (αρχική εκτίμιση). Τη χρονιά εκείνη η Τάξη μας είχε ολοκληρώσει τα μαθήματα της 3^ης Γυμνασίου και όδευε ( κατόπιν εξετάσεων ) στη 1^η Λυκείου , σχολικό έτος 1966-1967.

Στο ρεπορτάζ γίνεται η εξής χαρακτηριστική αναφορά στο Γυμνάσιό μας : “ Το 6ο, το 8ο,το 9ο και το 3ο είχαν τους περισσότερους οπαδούς – ή έκαναν την καλύτερη εντύπωσι”.

Για την ιστορία : Υπουργός Παιδείας ήταν ο Στ. Αλλαμανής , ενώ το γλαφυρό ρεπορτάζ ( που αξίζει τον κόπο να διαβάσετε για να θυμηθείτε το κλίμα της εποχής ) επιμελήθηκε ο (ανερχόμενος τότε …) Νίκος Μαστοράκης !

Γιώργος Πισιμίσης

"Η Χρυσή Βίβλος του αθλητισμού" - 117 χρόνια ελληνικού στίβου (1896-2012) - Νταρής Αθ. Νικόλαος

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον - και μοναδικό στο είδος του - βιβλίο για τον Ελληνικό αθλητισμό , κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες από τις εκδόσεις Captain Book, του συγγραφέα κ. Νικολάου Αθ. Νταρή (καθηγητή Φυσικής Αγωγής και μεταπτυχιακού στις Επιστήμες της Αγωγής).

Μέσα από τις 575 σελίδες του παρουσιάζονται για πρώτη φορά στη χώρα μας , πίνακες που αφορούν όλες τις αγωνιστικές κατηγορίες σε Ολυμπιακά και μη Ολυμπιακά αγωνίσματα. Επίσης η εξέλιξη των Πανελληνίων επιδόσεων, οι Πανελληνιονίκες, οι καλλίτεροι αθλητές ανά έτος και εποχή καθώς και όλες οι διακρίσεις των Ελλήνων αθλητών.

Πρόκειται πράγματι για έργο ζωής του συγγραφέα , με λεπτομερή καταγραφή των ρεκόρ πάνω από τρεις δεκαετίες. Περιγράφει μια περίοδο 117 ετών μέσα από 40.000 επιδόσεις, 13.000 πανελλήνιες νίκες και 6.000 πανελλήνιες επιδόσεις που έχουν επιτευχθεί από 9.000 αθλητές

 Για τη Τάξη μας αυτό το βιβλίο έχει και ιδιαίτερη σημασία, μιας και το εξώφυλλό του κοσμεί φωτογραφία μας, από τις Σχολικές Γυμναστικές επιδείξεις στο Παναθηναϊκό Στάδιο το 1968 ! Είναι η στιγμή της εισόδου μας – μαζί με συμμαθητές μας από τη Τάξη 1968 – στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο και λίγο πριν την έναρξη των επιδείξεων (διακρίνονται οι συμμαθητές μας : Καλύβας, Πισιμίσης, Σελετόπουλος, Μορφόπουλος, Ηλιόπουλος,Περράκης, Βλάχος,Κρανάκης & Πανταζής).

Ευχαριστούμε θερμά τον συγγραφέα για την τιμή που μας έκανε καθώς και για το βιβλίο - που είχε τη καλοσύνη να μας στείλει - για το αρχείο της Τάξης μας.

Πολλές ευχές στους εορτάζοντες συμμαθητές μας !

  ΠΑΥΛΟ ΔΑΓΡΕ  σήμερα

                        ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΚΟΚΚΟΣΗ αύριο (30/6) 
     ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
  ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΧΑΤΖΙΡΗ 

&

                   ΑΡΓΥΡΗ ΜΑΡΚΟΥ μεθαύριο (1/7)

Το πέναλτυ του Σαμαρά, πριν από 44 χρόνια !

 

Η στιγμή του πέναλτυ, που κέρδισε ο Σαμαράς στον αγώνα με την Ακτή του Ελεφαντοστού, αλλά σε εκτέλεση πριν από ...44 χρόνια ! 

1970 : Γήπεδο Αγίου Κοσμά.

Στη θέση του απορηγόρητου Μπουμπακάρ Μπαρί (τερματοφύλακα της Ακτής) ο συμμαθητής μας Γιώργος Πισιμίσης !

Μία απρόβλεπτη συνάντηση του Γιώργου Πισιμίση (δεξιά) με τον Χάρη Δρόσο , το καλοκαίρι του 1971 στα Καμένα Βούρλα, όπου παραθέριζαν με διαφορετικές παρέες.

15.6.1994 - 15.6.2014 : 20 χρόνια χωρίς τον Μάνο Χατζιδάκι.

     

Απών αλλά πάντα επίκαιρος

Το άγνωστο «Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό» του Μάνου Χατζιδάκι.

(www.in.gr  Δημοσίευση: 19 Ιουν. 2014)

Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον, και άγνωστο σε πολλούς, κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι, που γράφτηκε το 1980 στη Μελβούρνη, δημοσιεύει η ομογενειακή εφημερίδα Νέος Κόσμος. Πρόκειται για το άρθρο «Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό», το οποίο δημοσιεύεται με την ευκαιρία της συμπλήρωσης, στις 15 Ιουνίου, 20 χρόνων από το θάνατο του μεγάλου μουσικοσυνθέτη, διανοούμενου και ποιητή.

Αυτούσιο το κείμενο αυτό έχει ως εξής:

«Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του ‘25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας μετανάστες.

» Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ’ την Κρήτη. Με φέραν το ‘31 στην Αθήνα απ’ όπου έλαβα την Αττική παιδεία -όταν ακόμη υπήρχε στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.

»Είμαι λοιπόν γέννημα δύο ανθρώπων που δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ’ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι’ αυτό και περιέχω μέσα μου όλες τις δυσκολίες του Θεού και όλες τις αντιθέσεις. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την Ευρωπαϊκή, φέραν έν’ αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Έγινα τόσο ομαλός, έτσι που οι γύρω μου να φαίνονται ως ανώμαλοι.

»Η κατοχική περίοδος μου συνειδητοποίησε πως δεν χρειαζόμουν τα μαθήματα της Μουσικής, γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο και ύπουλα μ’ απομάκρυναν απ’ τους αρχικούς μου στόχους που ήταν: Να διοχετευθώ, να επικοινωνήσω και να εξαφανιστώ. Γι’ αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την κατοχή - σαν ήρθε η απελευθέρωση. Δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς δεν μοιάζω φυσιογνωμικά με μέλος του γνωστού Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.

»Ταξίδεψα πολύ. Κ’ αυτό με βοήθησε ν’ αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν μόνο προϊόν του τόπου μας αποκλειστικό, όπως περήφανα αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες σωβινιστές και οι ντόπιοι εθνικιστές. Έτσι ενισχύθηκε η έμφυτη ελληνικότητά μου και μίκραινε κατά πολύ ο ενθουσιασμός μου για τους αλλοδαπούς.

»Έγραψα μουσική για το Θέατρο, για τον Κινηματογράφο και τον Χορό. Παράλληλα έγραψα πολλά τραγούδια -δύο χιλιάδες μέχρι στιγμής- μέσ’ απ’ τα οποία ξεχωρίζω όλα όσα περιέχει αυτή μου η συναυλία.

»To 1966 βρέθηκα στην Αμερική, και επειδή χρωστούσα στην ελληνική εφορία κάπου τρισήμιση εκατομμύρια δραχμές, αναγκάστηκα να κατοικήσω εκεί ώσπου να τα εξοφλήσω.

»Εξόφλησα τα χρέη μου το ‘72 κι’ επέστρεψα στην Αθήνα, για να κατασκευάσω το καφενείο με το όνομα «Πολύτροπο». Ήρθε όμως ο τυφώνας που ονομάστηκε «Μεταπολίτευση» με τις σειρήνες των γηπέδων και των σφαιριστηρίων και τους χιλιάδες εκ των υστέρων αντιστασιακούς, που αγανακτισμένοι τραγουδούσαν τραγούδια ενάντια στη Δικτατορία, και που με αναγκάσανε να κλείσω το «Πολύτροπο», μ’ ένα παθητικό περίπου πάλι των τρισήμιση εκατομμυρίων. Μοιραίος αριθμός.

»Κι’ έτσι απ’ το ‘75 αρχίζει μια διάσημη 'εποχή μου' που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε ή υπαλληλική, και που με κατέστησε πάλι διάσιμο σ’ όλους τους απληροφόρητους συμπατριώτες μου και σ’ όσους πίστεψαν πως τοποθετήθηκα χαρακτηριστικά στις όποιες θέσεις της δημόσιας ζωής. Μέσα σ’ αυτή που λέτε την περίοδο, προσπάθησα ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω 'ακριβές καφενειακές ιδέες' πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και οι δύο ετούτοι οργανισμοί βαθύτατα διαβρωμένοι και σαθροί από τη γέννησή τους, κατάφεραν ν’ αντισταθούν επιτυχώς ώσπου στο τέλος να με νικήσουν 'κατά κράτος'. Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό, γεννήθηκε η φιλελεύθερη έννοια του ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον τόπο.

»Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:

»Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι’ όχι εγώ.

»Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ’ αυτό που μας διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.

»Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω 'εις τον διάβολον' -πού λένε- κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους.

»Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα,
τους εύκολα 'επώνυμους' πολιτικούς και καλλιτέχνες,
τους εφησυχασμένους συνομήλικους,
την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία
την πάσα λογής χυδαιότητα
καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.

»Aυτό το ρεσιτάλ είναι αποτέλεσμα πολύχρονης συνειδητής προσπάθειας και μελέτη 'υψηλού πάθους'. Γι’ αυτό και το αφιερώνω στους φίλους μου.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Μελβούρνη 20 Μαΐου 1980».